Υπουργείο διαχείρισης της Εκπαίδευσης. Ούτε Παιδείας ούτε Πολιτισμού


ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΠΑΡΡΗ*

Δεν είναι νέα ανακάλυψη. Ισχύει από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, το είπα και το έγραψα αρκετές φορές, αλλά κανείς δεν ακούει, κανείς δεν συγκινείται. Βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες, στενά μυαλά, αλλά και επενδυμένα συμφέροντα δεν επιτρέπουν καμία αλλαγή.

Είναι πραγματικά κρίμα, γιατί είναι ο μόνος φορέας που θα μπορούσε με τη σωστή πολιτική και τις πράξεις του ν΄ανεβάσει, έστω και σ΄ένα βαθμό το επίπεδο παιδείας και πολιτισμού σ΄ένα τόπο που το έχει τόση ανάγκη. Σε γυάλινα γραφεία συντηρητικοί, ανεπαρκείς και φοβισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι συντηρούν την κατάσταση κοινοποιώντας απλώς συνεχείς εγκυκλίους-διαταγές που συχνά αλληλοσυγκρούονται.

Πεπαλαιωμένες αντιλήψεις, άκρως συντηρητικό και συγκεντρωτικό σύστημα. Χωρίς φωνή και χωρίς όραμα Διευθυντές τρέχουν να εκτελέσουν, για να πάρουν τα εύσημα. Δεν έχουν ούτε καν την τόλμη να διεκδικήσουν την αυτονομία τους για να γίνονται οι δουλειές τους πιο εύκολα και γρήγορα. Ικανοποιούνται που φροντίζουν οι εφορίες για το τι και πόσα καθαρίστηκα και απολυμαντικά θα τους φέρουν για να τους ψεκάσουν και να τους απολυμάνουν. Το χειρότερο είναι το ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό είναι εξευτελιστικό. Δεν αντιλαμβάνεται το Υπουργείο ότι με την αυτονόμηση των Σχολικών μονάδων και τα online μαθήματα θα γίνονται καλύτερα και πιο αποτελεσματικά. Η κάθε Σχολ. Μονάδα έχει εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς που δε χρειάζονται συνεχή και χρονοβόρα καθοδήγηση.

Στο μυαλό όλων στο Υπ. Παιδείας είναι μόνο τα καθημερινά θέματα διαχείρισης της εκπαίδευσης, των μαθημάτων, των εκπαιδευτικών, των εξετάσεων, της αξιολόγησης, της παραβατικότητας, των τρόπων μετάδοσης γνώσεων, της τυπικής «σωστής» λειτουργίας των Σχολικών Μονάδων.

Δεν κατάλαβε κανένας ούτε Υπουργός ούτε κουρασμένος λειτουργός, ούτε υπάκουος υπάλληλος ότι ο τομέας που υπηρετούν ονομάζεται Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Δεν περνά από το μυαλό τους ότι Παιδεία και Πολιτισμός είναι αγαθά πρώτης ανάγκης και χωρίς αυτά δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Αν διάβαζαν το Γ. Ρίτσο θα ήξεραν ότι ο άνθρωπος είναι πιο τρανός από την καθημερινή την έγνοια του, έχει ανάγκες πολύ περισσότερες από το ψωμί και το τυρί.

Δεν είναι μόνο οι γνώσεις, δεν είναι μόνο οι σπουδές και τα ακαδημαϊκά προσόντα. Ιδιαίτερα για τα παιδιά των σχολικών ηλικιών είναι πολύ χρησιμότερο η μετάδοση παιδείας με την ευρύτερη έννοια, η διαμόρφωση τους σε χαρακτήρες με πολιτιστικό επίπεδο, με πολιτισμό. Πώς όμως θα το πετύχεις αυτό αν δεν το αντιλαμβάνεσαι ότι τα αντικείμενα (μαθήματα) που τα προάγουν είναι ακριβώς αυτά που θεωρούνται εύκολα και μη απαραίτητα, είναι αυτά που τα ονομάζουν δευτερεύοντα και τείνουν να εξαφανιστούν; Είναι δυστύχημα, καθότι αυτά αποδείχτηκαν στην πράξη σ΄αυτές τις δύσκολες μέρες που ζήσαμε εξαιτίας της πανδημίας. Οι άνθρωποι που υπηρετούν τον πολιτισμό, ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιοί, καλλιτέχνες, μουσικοί, άνθρωποι των Τεχνών υποφέρουν και εγκαταλείπονται. Ως να μην υπάρχουν μένουν στο περιθώριο, χωρίς δουλειά σαν να μην έχουν ανάγκες όπως όλοι οι άνθρωποι. Όλοι τους ξέχασαν, δεν έχουν καμία κάλυψη, το κράτος τους άφησε μόνους. Δεν τους θεωρεί εργαζόμενους που πλήγησαν από τον κορονοϊό, που έχασαν τις δουλειές και τα εισοδήματά τους. Στο τέλος τους εξευτέλισε κιόλας προσφέροντας τους 900 Ευρώ για «να περάσουν» για 3 μήνες. Και πού θα τα φάνε τόσα πολλά λεφτά; Πού είναι λοιπόν το Υπουργείο Παιδείας; Αυτά είναι πρωτίστως θέματα Παιδείας, αλλά ποιος καταλαβαίνει.

Δεν είναι μόνο αυτά. Με την απόφαση για άνοιγμα των Σχολείων δυστυχώς επαληθεύτηκε μεγαλοπρεπώς η ανεπάρκεια και η ανικανότητα του Υπουργείου. Ενώ είχαν χρόνο για να οργανωθούν και να προετοιμάσουν την άφιξη των παιδιών τα έριξαν στους επιδημιολόγους και στα πρωτόκολλα και αδίκησαν, πρόσβαλαν, έθιξαν και πλήγωσαν αυτά τα παιδιά που κυρίως δεν έπρεπε να πληγώσουν. Ακατανόητα ξεχώρισαν και αφαίρεσαν το δικαίωμα επιστροφής στα παιδιά με σωματικές ή διανοητικές αναπηρίες προκαλώντας πόνο και οδύνη στους βασανισμένους γονείς. Εκ των υστέρων, δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα τρέχουν να βρουν λύσεις να υπερνικήσουν  τα τεράστια εμπόδια, κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα τους γονείς, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία ότι γνώριζαν τάχατες τι έκαναν, και τα έκαναν για την προστασία αυτών των παιδιών που τόσο πολύ αγαπούν. Για όνομα του Θεού, πόσα ψέματα, ας παραδέχονταν τουλάχιστο ότι έκαναν λάθος και ας απολογούνταν.

Δεν μπορεί ο πολιτικός λόγος να λύει τα πάντα, έστω κι αν συνοδεύεται από ρητορική δεινότητα και ικανότητα να παρουσιάζει το ψέμα ως αδήριτη ανάγκη.

Αυτά κυρίες και κύριοι είναι θέματα παιδείας και πολιτισμού και πολλά άλλα.

Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι καμία κοινωνία δεν προοδεύει χωρίς Παιδεία και Πολιτισμό, Ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές. Σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται ο λαός. Αντίθετα κατά ένα αξιοθαύμαστο τρόπο επιστρατεύοντας ο καθένας το ατομικό του απόθεμα πολιτισμού επιβίωσε, άντεξε τις κακουχίες και συνέχισε την ιστορική του πορεία χωρίς καθοδήγηση. Αποτελεί ιστορικό θαύμα η επιβίωση της Κύπρου, εάν κανείς λάβει υπόψιν τα γεωγραφικά δεδομένα και τη διαπλοκή συμφερόντων. Το οφείλει στους ανθρώπους του Πολιτισμού, στο απόθεμα Παιδείας που οι απλοί Κύπριοι κουβαλούν. Δεν μπορεί όμως συνεχώς να βασιζόμαστε σ΄αυτό. Οφείλει η πολιτεία να το προσέξει, και το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού να επιβεβαιώνει εμπράκτως το ρόλο του υποστηρίζοντας την Παιδεία και τον Πολιτισμό και τους ανθρώπους που τά υπηρετούν.

Καημό το΄χουμε από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας να δούμε Υπουργό πραγματικά της Παιδείας και του Πολιτισμού και όχι απλά διαχειριστή της εκπαίδευσης. Υπήρξαν μετρημένες εξαιρέσεις που προσπάθησαν κι έκαναν κάτι. Σίγουρα όμως αυτοί οι ελάχιστοι δεν προέρχονταν απ΄αυτούς που την δύναμη της αντλούσαν μόνο από την πολιτική και κομματική τους ιδιότητα. Είχαν άλλα χαρίσματα. Αυτά αναζητούμε,  για να συνεχίσουμε να ελπίζουμε.

*Φιλόλογος
Επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου
Ελλήνων Δ/ντών Μ. Εκπαίδευση Κύπρου




Comments (4)

  1. Παναγιώτης Παναγίδης:
    May 30, 2020 at 08:49 AM

    Τα συγχαρητήριά μου κύριε Μπαρρή
    Τα έχετε πει και γράψει τόσο ωραία, τόσο "to the point", τόσες πολλές φορές. Δυστυχώς κανένας δεν ακούει διότι δε θέλουν και δεν ενδιαφέρονται αφού έχουν οι ίδιοι βολευτεί. Και όπως είναι γνωστό στην Κύπρο όποιος πάρει προαγωγή γίνεται άμεσα ειδικός σε όλα.
    Κρίμα που δεν αξιοποίησαν ανθρώπους σαν εσάς τόσα χρόνια. Κρίμα που δεν ζήτησαν καν τη γνώμη σας ακόμα και όταν ήσασταν Πρόεδρος του Συνδέσμου Διευθυντών. Κρίμα .....

  2. Μιχάλης Α. Πόλης:
    Jun 01, 2020 at 05:23 PM

    Κύριε Μπαρρή η πικρή αλήθεια είναι ότι και οι εκπαιδευτικοί είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι. ( Στα Αγγλικά sivil servants = υπηρέτες του δήμου ) Ως υπηρέτες του Δήμου = Λαού είμαστε υποχρεωμένοι να εκτελούμε τις εντολές του πολιτικού προσωπικού που είναι οι εντολοδόχοι της λαϊκής βούλησης. Στα πλαίσια αυτά όταν το Υπουργείο Παιδείας στείλει μια εγκύκλιο δεν βλέπω με ποιο τρόπο θα την παρακάμψω και να μην την εφαρμόσω. Και αφού η κυβέρνηση χρηματοδοτεί τους μισθούς μας και τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων δεν μπορώ να σκεφτώ για ποια αυτονομία μας μιλάτε. Το γεγονός ότι είμαστε εξαρτημένοι υπηρέτες του δήμου έχει και τα καλά του που είναι η επαγγελματική ασφάλεια που δεν έχουν όσοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι.( Είναι το αντίτιμο της δέσμευσης της ελευθερίας μας. Θυμάστε το μύθο με το λύκο που ζούσε πεινασμένος αλλά ελεύθερος στα βουνά, ενώ ο ξάδελφος του ο σκύλος ήταν βέβαια χορτάτος αλλά με το λουρί στο σβέρκο;) Βέβαια όσοι από μας κατορθώσουν να βγουν στη σύνταξη αποκτούν την ελευθερία τους στη δύση της ζωής τους ως αντίτιμο της πιστής υπηρεσίας για μια ζωή. ( Κάτι σαν τους αρχαίους απελεύθερους δηλαδή...)Από τη θέση αυτή μπορείς πραγματικά να ασκείς κριτική στους πάντες και τα πάντα χωρίς κίνδυνο...Ίσως το κάνω και εγώ μια μέρα όταν θα φτάσω στη θέση σου..

  3. Παναγιώτης Παναγίδης:
    Jun 03, 2020 at 07:40 AM

    Αγαπητέ συνάδελφε Μιχάλη
    Προφανώς δε γνωρίζεις τον κύριο Μπαρρή. Είχα την τύχη να δουλέψω μαζί του για 4 χρόνια, μόλις είχε προαχθεί σε διευθυντή. Ποτέ δε φοβήθηκε να πει η να γράψει και να δημσιεύεσει τα τόσο εύστοχα σχόλια και παρατηρήσεις του. Ακόμα και στους ίδιους τους προϊσταμένους του όποτε του δινόταν η ευκαιρία. Δεν ήταν ποτέ υπηρέτης του Δήμου αλλά πάντα υπηρέτης της εκπαίδευσης.
    Κρίμα που δεν αξιοποίησαν οι ειδικοί στο Υπουργείο τις εμπειρίες του, αλλά το κυριότερο τις εισηγήσεις και ιδέες του για βελτιώσεις.
    Ακόμα μπορούν να τις αξιοποιήσουν διότι είμαι σίγουρος ότι αν του ζητηθεί πολύ πρόθυμα θα συνεισφέρει. Φτάνει να θέλουν.

  4. Αστερω Χατζησαββα:
    Jun 09, 2020 at 09:07 PM

    Τον κύριο Μπαρρή τον είχα Διευθυντή μου δυό χρονιές. Μεταξύ των πολλών λεβέντικων που άκουσα από το στόμα του , ενώ ήταν ακόμη εν υπηρεσία καταθέτω αυτό, αυτούσιο όπως το άκουσα τότε:" Eγώ δεν χρειάζομαι εγκύκλιους για να διοικήσω. Αλοίμονο , αν δεν μπορούσα από μόνος μου!!!"
    Και ως απόδειξη της έλλειψης ευθυνοφοβίας του και των αυτόνομων πρωτοβουλιών του παραχωρούσε διευκολύνσεις σε όσους καθηγητές του προσέρχονταν από άλλη επαρχία καθημερινά στο σχολείο, ΚΑΤΆ ΤΡΌΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΑΔΙΚΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ως επίσης και διευκολύνσεις σε όποιον καθηγητή πήγαινε για εγχειρήσεις και ο νόμος προέβλεπε ( και προβλέπει) να εφανιστεί την τελευταία μέρα στο σχολείο πριν το κλείσιμο των διακοπών χριστουγέννων για να μην του χρεωθούν οι 15 μέρες διακοπών και κατά συνέπεια αποκοπούν αυτές από το μισθό του! Για αυτά και για πολλά άλλα ΑΠΟΦΑΣΙΖΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ ΗΓΕΤΙΚΑ χωρίς δεκανίκια δηλ. εγκυκλίους!


This thread has been closed from taking new comments.



Newsletter















1013