Μια περίπτωση μετα-αλήθειας στην εκπαίδευση της Κύπρου

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ*

Όπως είναι γνωστό, εδώ  και τέσσερα-πέντε χρόνια χρησιμοποιείται ευρέως στον διεθνή φιλοσοφικό και κριτικό λόγο ο όρος μετα-αλήθεια, δηλαδή η αλήθεια που είναι προϊόν της μετανεοτερικής εποχής. Ο όρος αυτός πολιτογραφήθηκε το 2016 στο λεξικό του Oxford με την εξής ερμηνεία.

«Η περίπτωση στην οποία αντικειμενικά γεγονότα επηρεάζουν λιγότερο τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από ό,τι οι υπαγορεύσεις του συναισθήματος και το τι κάποιος πιστεύει προσωπικά».

Πιστεύω πως η στάση της ΟΕΛΜΕΚ έναντι του ψηφισθέντος από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και προωθούμενου από το ΥΠΠΑΝ προς εφαρμογή στα γυμνάσια πρώτα κατά τη διάρκεια του τρέχοντος σχολικού έτους Νόμου περί διεξαγωγής εξετάσεων Τετραμήνων είναι μια τέτοια περίπτωση. Το ΥΠΠΑΝ προσπάθησε με διαφορετικούς τρόπους να πείσει τους καθηγητές Μέσης ότι αυτό που προσπαθεί εδώ και τρία χρόνια να εισαγάγει στα σχολεία είναι σωστό, είναι δηλαδή μια αλήθεια.

Ουσιαστικά εφάρμοσε όλους τους τρόπους που, σύμφωνα με τον συγκριτολόγο Hans Weiler, χρησιμοποιούν οι σύγχρονες κυβερνήσεις για να επιτύχουν νομιμοποίηση της πολιτικής τους, τη συμμετοχικότητα, την επιστημονικότητα και τη νομιμότητα. Πρώτα, διόρισε επιτροπή εκπαιδευτικών και ειδικών για να υποβάλουν εισηγήσεις για το θέμα, δεύτερο,  διεξήγαγε συνομιλίες με τις εκπαιδευτικές οργανώσεις, τρίτο, έστειλε στη Βουλή σχετικό νομοσχέδιο το οποίο ψηφίστηκε σε  νόμο, τέταρτο, ανέβαλε την εφαρμογή του για έναν χρόνο, όταν πείστηκε πως αυτή ήταν απαραίτητη και, πέμπτο, επικαλέστηκε την επιστημονική ορθότητα του μέτρου, όπως αυτή μπορεί να συναχθεί έμμεσα από το γεγονός ότι οι εξετάσεις εφαρμόζονται  με καλά αποτελέσματα στα σχολεία όλων των ανεπτυγμένων χωρών. Κανένα από αυτά τα γεγονότα-επιχειρήματα  δεν έπεισε την ΟΕΛΜΕΚ.  Όπως συμβαίνει σ’ όλες τις περιπτώσεις μετα-αλήθειας, για την ΟΕΛΜΕΚ οι «υπαγορεύσεις του συναισθήματος και το τι πιστεύουν οι ίδιοι προσωπικά» έχουν μεγαλύτερη ισχύ.

Βέβαια, η ΟΕΛΜΕΚ επικαλείται ως ενισχυτικό της θέσης της την ετυμηγορία του δημοψηφίσματος των καθηγητών της 22ας Φεβρουαρίου 2018 και την εκφρασθείσα θέληση του 76% των συμμετασχόντων εναντίον των Εξετάσεων. Αυτή ακριβώς ωστόσο  η επίκληση ενισχύει περισσότερο την άποψή  μου ότι πρόκειται για μια μετα-αλήθεια. Οι καθηγητές εξέφρασαν απλώς την επιθυμία τους και το τι πιστεύουν προσωπικά, όπως ακριβώς λέει ο ορισμός του όρου. Δεν άκουσα μέχρι τώρα ότι ανήγαγαν την επιθυμία τους αυτή σε επιστημονική άποψη ή σε νόμο ισχυρότερο του ψηφισθέντος από τη Βουλή, αλλά η επιμονή τους αυτό δηλώνει.

Πιστεύω πως πριν προχωρήσουν στην επόμενη κίνησή τους, πρέπει να σκεφθούν σοβαρά και να μην λάβουν μέτρα ή να αρχίσουν να εκδίδουν ανακοινώσεις που θα διασύρουν την Οργάνωση, μια Οργάνωση που είχε μεγάλο κύρος και τύγχανε πάντοτε μεγάλου σεβασμού  όχι μόνο από τον κυπριακό αλλά και τον μητροπολιτικό ελληνισμό. Το γράφω αυτό γιατί τις τελευταίες μέρες διάβασα στις εφημερίδες μερικά κλαψουρίσματα για απειλές που εκτοξεύει το ΥΠΠΑΝ με δηλώσεις εκπροσώπου του Υπουργείου  περί επιβολής κυρώσεων στους καθηγητές που θα αρνηθούν να κάνουν το έργο που θα τους ανατεθεί για τη διεκπεραίωση των Εξετάσεων. Δεν πιστεύω να περιμένουν από το Υπουργείο να ασπασθεί τη δική τους μετα-αλήθεια και να στέκεται να τους χειροκροτεί όταν τους βλέπει να απέχουν από ή να υπονομεύουν τη διεξαγωγή των εξετάσεων Τετραμήνων.

Πρώην αν. καθηγητής

 Πανεπιστημίου Κύπρου

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---