Μονόδρομος οι εξετάσεις τετραμήνων

ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΑΒΒΑ ΣΕΠΟΥ* 

“Ου φροντιστέον τε ερούσιν

οι πολλοί, αλλ΄ οι επαΐοντες”

 Πλάτωνος Κρίτων 47d

TIMS, PISA και Παγκύπριες έχουν επισημάνει την αδυναμία των μαθητών μας να αντιμετωπίσουν ένα γραπτό δοκίμιο, με τους βαθμούς τους να υστερούν μέχρι και κατά οκτώ μονάδες του προφορικού των τριμήνων, με αποτέλεσμα η γενική αξιολόγηση των μαθητών να στερείται εγκυρότητας και αξιοπιστίας.

Η καθιέρωση του κοινού γραπτού στα παράλληλα τμήματα προσέδωσε αξιοπιστία στην αξιολόγηση δημιουργώντας παράλληλα ασήκωτο φόρτο εργασίας στους μαθητές οι οποίοι πέρα από το δίωρο κοινό της Φυσικής εκαλούντο την ίδια μέρα να γράψουν άλλα δύο ή και τρία διαγωνίσματα.

Στην προσπάθειά μου να εξορθολογήσω την αξιολόγηση των μαθητών, στην πρώτη μου συνεδρία με τους λυκειάρχες παρουσίαζα μικροέρευνα για το κάθε σχολείο ξεχωριστά με τα αποτελέσματα των Παγκυπρίων σε σύγκριση με τα προφορικά του έτους και ζητούσα από τους συντονιστές να κάνουν το ίδιο για κάθε καθηγητή ξεχωριστά, θέτοντας τους προ των ευθυνών τους για σκόπιμο παραφούσκωμα των προφορικών.

Ο Ανδρέας Δημητρίου χώρισε το διδακτικό έτος σε δύο τετράμηνα και ο Κώστας Καδής κατάφερε να περάσει τον νόμο των τετραμηνιαίων εξετάσεων. Η ΟΕΛΜΕΚ έκανε δημοψήφισμα με το 76% να τάσσεται εναντίον του συγκεκριμένου νόμου του κράτους. Τα καινούρια αφεντικά των καθηγητών, κραδαίνοντας το δημοψήφισμα τα έχουν βάλει με τους γονείς και τον πρόεδρό τους που διαφωνούν με τις απεργίες και ζητάνε να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα. Ο Χάμπιαουρης – κατά τον Εμπάτικο τονισμό – άπειρος περί τη Μέση Εκπαίδευση και περιδεής έναντι των συνδικαλιστών αποφεύγει ακόμα και να ψελλίσει τη λέξη εξετάσεις αποκαλώντας τες “μεγάλο διαγώνισμα”. Η σιδηρά κυρία μετά από επτά χρόνια στο Υπουργείο Παιδείας και άλλα έντεκα στην πρωθυπουργία του H.B. συνήθιζε να λέει “Αλίμονο σ΄ εκείνον τον πολιτικό που ασυλλόγιστα υποχωρεί έναντι των αδικαιολόγητων απαιτήσεων του κομματικού συνδικαλισμού”.

Στο Παγκύπριο του ΄50 είχαμε τις εξετάσεις τετραμήνων και αυτή η καινοτομία μαζί με άλλες πολλές κατέστησαν το σχολείο το καλύτερο του Ελληνισμού.

΄Εχω καθίσει στη ζωή μου σε αμέτρητες εξετάσεις από το Δημοτικό Ιδαλίου στο Παγκύπριο, στο Καποδιστριακό, το Λονδίνειο και το Οξφορδιανό, εξετάσεις εισιτήριες, προαγωγικές, απολυτήριες, επί πτυχίω, επί υποτροφία και επί επαγγελματική προαγωγή, πάντοτε διερωτώμενος προς τι όλο αυτό το βάσανο. Η απάντησή μου ξεκάθαρη, υπήρξαν όλες ευεργετικές και μου δίνουν ακόμα και τώρα “επί γήραος ουδώ” τη δυνατότητα να βάζω πότε – πότε το μικρό μου λιθαράκι στο εκπαιδευτικό μας οικοδόμημα.

Κανένα απολυτήριο δεν αναγνωρίζεται πουθενά στον κόσμο αν δεν έχει προκύψει μέσα από έγκυρες αξιόπιστες εξωτερικές εξετάσεις. Ουδείς εμπιστεύεται γιατρό, φαρμακοποιό, μηχανικό ή άλλον επιστήμονα που να μην έχει λιώσει παντελόνια στην καρέκλα των εξωτερικών εξετάσεων.

Οι εξετάσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τους μαθητές διότι:

• Αναγκάζουν ακόμα και τον πιο τεμπέλη να ανοίξει βιβλίο.
• Του αποκαλύπτουν αδυναμίες και δυνατότητες.
• Αξιολογούν δεξιότητες και κατευθύνουν επαγγελματικά.
• Τον εξοικειώνουν με το παιδαγωγικό στρες και των ωριμάζουν.
• Προάγουν την ευγενή άμιλλα, που οδηγεί στην αυτογνωσία, την αυτοπεποίθηση και βελτιώνουν την αυτοεικόνα του.
• Καλλιεργούν και προάγουν τις αρετές της σκληρής και συστηματικής εργασίας, της υπομονής και της δημιουργικότητας.
• Ασκούν και βελτιώνουν τη μνήμη και την κριτική σκέψη.
• Τον ασκούν στη διαχείριση του παιδαγωγικού άγχους και της παιδαγωγικής πίεσης.
• Ένα έγκυρο αξιόπιστο, σταθμισμένο δοκίμιο κινητοποιεί τη σκέψη του μαθητή, επιστρατεύει τις γνώσεις και τη φαντασία, την κρίση και τη συνδυαστική δεξιότητα που τον οδηγεί τελικά στην παραγωγή πρωτογενούς και παγιωμένης γνώσης.
• Οι κοινές σταθμισμένες εξωτερικές εξετάσεις αξιολογούν τα επίπεδα διδασκαλίας/μάθησης και θέτουν προ των ευθυνών τους εκπαιδευτικούς και πολιτικούς έναντι του φορολογούμενου.

Ο σοφός μας δάσκαλος Ευάγγελος Παπανούτσος, η ψυχή της μεταρρύθμισης του ΄64, στο βιβλίο του “Η παιδεία, το μεγάλο μας πρόβλημα”, εκδόσεις “Δωδώνη” 1976, επισημαίνει ότι: Η πολιτεία καθορίζει ποιον τύπο Πολίτη θέλει να δημιουργήσει, η αρμόδια αρχή, υπουργικό και υπουργός διαβουλεύονται με εκπαιδευτικούς, γονείς, συνδικαλιστές και μαθητές και προδιαγράφουν σε γενικές γραμμές το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τα ειδικότερα θέματα, αναλυτικά, διδακτικές μέθοδοι, αξιολόγηση μαθητών και καθηγητών είναι θέμα ειδικών επιστημόνων και άλλων επαϊόντων για τα οποία αποφασίζει η αρμόδια αρχή και όχι οι πολιτικοί, οι γονείς, οι συνδικαλιστές και οι μαθητές. Ο σοφός Παπανούτσος σε μια συναρπαστική του διάλεξη τον Απρίλη του ΄65 ενώπιον του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, του Γέρου της Δημοκρατίας όπως τον λέγαμε και του δικού μας Λουκή Ακρίτα μας παρομοίωσε το εκπαιδευτικό σύστημα μ΄ ένα σπίτι του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο λαός, αρχιτέκτονες οι ανώτατοι λειτουργοί, επιστάτες οι επιθεωρητές και οικοδόμοι οι εκπαιδευτικοί. Προϋπόθεση επιτυχίας είναι ο αλληλοσεβασμός και η απόλυτη τήρηση της Πλατωνικής επιταγής της οικειοπραγίας.

Είμαι στην παιδεία πέραν του μισού αιώνος και έχω καταγράψει δύο εκπαιδευτικά εγκλήματα.

Πρώτον, την απόφαση των κομμάτων να ψηφίσουν την κομματικοποίηση της παιδείας, καθιστώντας τα σχολεία κομματικά παραμάγαζα και τους μαθητές άβουλους κλακαδόρους του κάθε κομματικού.

Δεύτερο, μέγα πλήγμα στην παιδεία, η ελαφρά τη καρδία απόφαση του Χαμπιαούρη να εξευτελίσει “ένα εκ των καλυτέρων διευθυντών” και εν τω προσώπω του το ελληνικό σχολείο.

* Φιλόλογος εταίρος του London University Institute of Education

πρ. Γυμνασιάρχης, Λυκειάρχης, Επιθεωρητής και Επαρχιακός Μέσης Εκπαίδευσης

 

 

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---