- ΠΟΕΔ
- 19 Ιουν 2026 - 15:48
Η πολιτική του «καλού παιδιού», της ανοχής και της περιβόητης «συνδιαμόρφωσης» για την ΠΟΕΔ έχει αποτύχει
Και έχει εξαντλήσει τα όριά της
ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΚΟΥΡΟΥΠΑΤΗ*
«Τον Αύγουστο του 2018, ο διδασκαλικός κόσμος έδωσε μαθήματα αγωνιστικότητας και μαχητικότητας. Μέσα από την ενότητα, την ομόνοια και τη σύμπνοια, οι τρεις εκπαιδευτικές οργανώσεις ύψωσαν ανάστημα, υπερασπίστηκαν τα κεκτημένα του κλάδου και, συνάμα, το κύρος και την αξιοπρέπεια του εκπαιδευτικού.
Από τότε μέχρι και σήμερα, δυστυχώς ως ΠΟΕΔ, λειτουργούμε στη σκιά και στο περιθώριο εκείνου του αγώνα. Όλα τα ζητήματα παραμένουν ανοικτά. Δεν καταφέρνουμε να κλείσουμε οριστικά σημαντικά κεφάλαια, είμαστε ευκολόπιστοι και δεχόμαστε με ευκολία υποσχέσεις, μεγάλα λόγια και διαρκή «θα». Η συνδικαλιστική υπομονή και επιμονή έχουν μετατραπεί σε ανοχή, ενώ οι πετυχημένες συνταγές του παρελθόντος, που μας οδήγησαν σε σημαντικές συνδικαλιστικές επιτυχίες, αγνοούνται. Αντί για ενότητα και κοινό μέτωπο με τις άλλες εκπαιδευτικές οργανώσεις, φτάσαμε στο σημείο να ψηφίζουμε στο ΕΔΣ αν θα συναντηθούμε με την ΟΕΛΜΕΚ ή όχι. Η εσωτερική ενότητα, στην πιο κρίσιμη στιγμή του πρόσφατου αγώνα για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού, εξαφανίστηκε, ενώ μέχρι και «τρίτοι» ένιωσαν αρκετά ελεύθεροι και άνετοι ώστε να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της οργάνωσης.
Η φετινή χρονιά κατέγραψε σημαντικές αποτυχίες σε σχέση με τις κόκκινες γραμμές που το Παγκύπριο Συμβούλιο Γενικών Αντιπροσώπων έχει θέσει για την αξιολόγηση εκπαιδευτικού και όχι μόνο, σε συνάρτηση πάντοτε με το αποτέλεσμα που έχουμε σήμερα.
Πρώτον, επιτρέψαμε να οδηγηθεί στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που αφορούσε καθαρά εργασιακά ζητήματα, χωρίς να είναι συμφωνημένο. Δεν αντιδράσαμε όπως έπρεπε, ούτε με τη δυναμική που επιβαλλόταν, απέναντι σε μονομερείς αποφάσεις του ΥΠΑΝ, παρόλο που είχαμε σχετική εξουσιοδότηση από τη βάση. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η πραγματική μας ήττα. Δεν έπρεπε, σε καμία περίπτωση, να δεχθούμε να συζητηθεί στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής μια μη συμφωνημένη πρόταση, χωρίς προηγουμένως να συγκληθεί η ΜΕΠΕΥ, ώστε να διασφαλιστούν και οι οικονομικοί πόροι της υποτιθέμενης μεταρρύθμισης. Πλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε νέα ήθη και πρακτικές στα εργασιακά ζητήματα και, δυστυχώς, με τη στάση μας δείξαμε ανοχή απέναντί τους.
Δεύτερον, οι κόκκινες γραμμές που θέσαμε για την αξιολόγηση παραβιάστηκαν στη Βουλή και εμείς δεν αντιδράσαμε ουσιαστικά. Αντίθετα, όχι μόνο δεν λάβαμε κανένα μέτρο, αλλά επιλέξαμε, κατά πλειοψηφία, γιατί μόνο η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ είχε διαφορετική άποψη στο ΕΔΣ της ΠΟΕΔ, να συμμετέχουμε σε όλες τις προβλεπόμενες επιτροπές, σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Χαρακτηριστική και λανθασμένη ήταν η απόφαση να μην επιδιωχθούν τροποποιήσεις στη νομοθεσία από την πρώτη στιγμή, με το επιχείρημα ότι ήταν δήθεν νωρίς και ότι έπρεπε να αναμένουμε τη νέα Βουλή. Την ίδια στιγμή, όμως, έγιναν ήδη δύο τροποποιήσεις στη νομοθεσία, τροποποιήσεις που αποδέχονται, υιοθετούν και ουσιαστικά παγιώνουν τη φιλοσοφία του ΝΣΑ.
Από τις 13 προτάσεις και μέτρα αντίδρασης που κατέθεσε η Προοδευτική στις 8/1/2026, υιοθετήθηκαν δυστυχώς μόνο όσα αφορούσαν τις νομικές πτυχές του σχεδίου. Αντίθετα, αγνοήθηκαν πλήρως ουσιαστικές προτάσεις, όπως η μη συμμετοχή μας στην Επιτροπή Παρακολούθησης, η αποχή από τις επιμορφώσεις των διευθυντών, η κατάργηση της Σχολικής Έκθεσης Προόδου, η έκδοση οδηγιών προς τα μέλη για μη εφαρμογή οποιασδήποτε πρόνοιας του σχεδίου, καθώς και η σύγκληση Γενικών Συνελεύσεων ώστε να τοποθετηθούν τα μέλη για το ΝΣΑ.
Η διαφορά φιλοσοφίας στον τρόπο διεκδίκησης εντός της ΠΟΕΔ είναι εμφανής. Η πολιτική του «καλού παιδιού», της ανοχής και της περιβόητης «συνδιαμόρφωσης» έχει αποτύχει και έχει εξαντλήσει τα όριά της.
Πού είναι το πλάνο και το χρονοδιάγραμμα για τα κλιματιστικά; Πού είναι το πλάνο και το χρονοδιάγραμμα για την επέκταση της Προδημοτικής, εκτός αν θεωρούμε ότι οι προκατασκευασμένες αίθουσες αποτελούν λύση; Πού είναι ο μηδενικός χρόνος του διευθυντή; Πού είναι οι νέες διευθυντικές θέσεις στην Προδημοτική;
Και δεν αναφέρομαι καν σε όσα προηγήθηκαν στο ζήτημα των αορίστου χρόνου. Πρόκειται για ένα σημαντικό αλλά και σχετικά εύκολο θέμα, στο οποίο είχαμε στο πλευρό μας όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα και την κοινωνία, με εξαίρεση τον ΔΗΣΥ. Παρ’ όλα αυτά, δώσαμε ρεσιτάλ έλλειψης αντανακλαστικών και αδυναμίας άσκησης πραγματικής πίεσης, εκτός κι αν θεωρούμε ότι οι ανακοινώσεις και οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αρκετές.
Η ΠΟΕΔ πρέπει να επανέλθει στον αυθεντικό συνδικαλιστικό της ρόλο. Να προχωρεί σε κινητοποιήσεις όταν και εφόσον χρειάζεται, χωρίς να φοβάται τη σκιά της και χωρίς να εγκλωβίζεται σε λογικές καταμέτρησης συμμετοχών. Να δίνει ξεκάθαρες οδηγίες στα μέλη της, χωρίς να κρύβεται πίσω από νομικές γνωματεύσεις. Να προχωρά ακόμη και σε τοπικό κλείσιμο σχολείων, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Να λαμβάνει απεργιακά μέτρα εκεί όπου ο διάλογος έχει εξαντληθεί, εκεί όπου απειλούνται εργασιακά κεκτημένα, εκεί όπου αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της δημόσιας παιδείας, εκεί όπου προσβάλλεται το κύρος και η αξιοπρέπειά μας και εκεί όπου η νέα γενιά εκπαιδευτικών βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο απολύσεων.
Η ΠΟΕΔ δεν έχει πλέον την πολυτέλεια της αδράνειας. Οφείλει να σταθεί όρθια, να υψώσει ανάστημα και να ανατρέψει τους σχεδιασμούς που στρέφονται ενάντια στο δημόσιο σχολείο και ενάντια στη νέα γενιά εκπαιδευτικών.
*Αντιπρόεδρος ΠΟΕΔ
Μέλος Κεντρικής Γραμματείας Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών
