Υμνολόγια, ευχολόγια, αφορισμοί: Ουσία μηδέν!

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΤΑΣΟΥ*

Περί αξιολόγησης του μαθητή ο λόγος. Υποστηρίζω ένα σύστημα αξιολόγησης που να έχει καθολική και ενιαία εφαρμογή, να είναι παιδαγωγικά σωστό, να είναι δίκαιο για όλους τους μαθητές και να είναι πρακτικά εφαρμόσιμο. Υποστηρίζω ανεπιφύλακτα την πρόνοια του σχεδίου αξιολόγησης για κεντρική εξέταση ανά τετράμηνο στη φιλοσοφία των παγκυπρίων εξετάσεων.  Πιστεύω πως δεν έχουν αντιληφθεί κάποιοι, από αυτούς που έχουν ρόλο στις αποφάσεις, πως κεντρικό ρόλο στο σύστημα αξιολόγησης και τεράστια δυσκολία στην εφαρμογή έχει η συντρέχουσα διαμορφωτική αξιολόγηση και όχι η εξέταση τετραμήνου. Είναι ακατανόητη η χρήση του όρου «εξετάσεις τετραμήνων» αντί του «Συστήματος Αξιολόγησης μαθητή» αφού δεν ξεκαθαρίζει αν όσοι διαφωνούν με την εξέταση τετραμήνου, διαφωνούν και με το υπόλοιπο κομμάτι της αξιολόγησης.

Ευχολόγια,  υμνολόγια και αφορισμοί έχουν γραφτεί πολλά για το Νέο Σύστημα Αξιολόγησης Μαθητών και Μαθητριών. Μόνο  ένα ερώτημα  συνεχίζει να παραμένει αναπάντητο:  τι έχει αλλάξει από την υφιστάμενη κατάσταση που θα υποστηρίξει μια τέτοια πολύ σημαντική αλλαγή;  Πως δικαιολογούνται τα ευχολόγια;  Έχει μειωθεί το Αναλυτικό των μαθημάτων; Έγινε η απαραίτητη εκπαίδευση στο προσωπικό; Υπάρχει ομάδα στήριξης στο κάθε σχολείο; Σχεδιάστηκαν σωστά τα χρονοδιαγράμματα; Έγινε σωστή και ειλικρινής ενημέρωση όλων των εμπλεκομένων; Υπάρχει διαθέσιμο κονδύλι για στήριξη της αλλαγής;

Θα ανέμενε κανείς πως για μια τόσο σημαντική «μεταρρύθμιση»  τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Αντί αυτού, ακόμη και οι βασικότερες  αρχές της θεωρίας της αλλαγής παραμερίστηκαν παντελώς. Πώς είναι δυνατό,  να αναμένεται βελτίωση αποτελεσμάτων όταν αυτοί που θα εφαρμόσουν το σχέδιο αξιολόγησης δεν  είναι συμμέτοχοι στη διαδικασία; Πως είναι δυνατό να αναμένεται  πως το ίδιο «φουσκωμένο»  αναλυτικό θα καλυφθεί επαρκώς σε τμήματα  μαθητών με μέσο όρο 16/20 και σε άλλα με μέσο όρο 12/20, που  στο τέλος θα παρακαθίσουν στην ίδια εξέταση;  Θα ήθελα να δω μια δειγματική διδασκαλία σε ένα «τεσσάρι», με διαφοροποίηση και συντρέχουσα αξιολόγηση, που να δίνει συνεχή εικόνα στον εκπαιδευτικό για τον κάθε μαθητή ξεχωριστά, όταν μάλιστα,  συνήθως,  φτάνει στο τέλος του το τετράμηνο  μέχρι να γνωρίσει τους μαθητές του ο εκπαιδευτικός. Πόσο παιδαγωγικά σωστό είναι μια αξιολόγηση των 45 λεπτών να παίρνει  ίσο ή μικρότερο ποσοστό από μια 20λεπτη αξιολόγηση; Ποιος θα μπει στη διαδικασία, είτε εκπαιδευτικός, είτε μαθητής να κάνει μια δημιουργική εργασία όταν αξιολογείται το ίδιο με μια εικοσάλεπτη άσκηση;

Αυτά και άλλα, μαζί με τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, που με την υφιστάμενη κατάσταση δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να λειτουργήσει  σωστά η διαδικασία των εξετάσεων, συνθέτουν μια σειρά από θέματα που μόνο οι εκπαιδευτικοί βλέπουν. Όσοι είναι εκτός ας περιμένουν τα αποτελέσματα να βελτιωθούν από μόνα τους.

*Διευθυτής Λυκείου

 

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---