Άλλοι προσπαθούν να χτίσουν γέφυρες, η Υπουργός, τις γκρεμίζει

* ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Το προτεινόμενο Σχέδιο Αξιολόγησης κατατέθηκε επίσημα από το ΥΠΑΝ στη Βουλή, χωρίς τις αναμενόμενες συγκλίσεις. Από εκείνη τη μέρα, δυστυχώς, η πολιτική προϊστάμενη του Υπουργείου Παιδείας, σε κάθε της δήλωση, επιχειρεί να μηδενίσει τον ρόλο και τη συνεισφορά των εκπαιδευτικών οργανώσεων στα τόσα χρόνια πορείας της δημόσιας παιδείας. Έτσι, φέρνει απέναντί της οργανώσεις όπως η ΠΟΕΔ, που εκπροσωπεί χιλιάδες εκπαιδευτικούς. Μια στάση που μας γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω — στο 2018 — τότε που σύσσωμη η κοινωνία δυναμικά απάντησε στην απαξίωση του κλάδου και των οργανώσεών του.

Θα περίμενε κανείς μια πιο συναινετική προσέγγιση από μια Υπουργό που προέρχεται από τη δική μας εκπαιδευτική οικογένεια. Ή μήπως αυτή είναι και η θέση της Κυβέρνησης; Η δαιμονοποίηση δηλαδή του συνδικαλιστικού κινήματος και η αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών οργανώσεων ως αντιπάλων;

Για ποια, άραγε, συνδικαλιστικά αιτήματα θεωρεί το ΥΠΑΝ ότι αποτελούν εμπόδιο στην ανάπτυξη; 

Πότε ακριβώς η ΠΟΕΔ λειτούργησε ανασταλτικά στην πρόοδο; 

Όταν πρότεινε τον θεσμό του Προαιρετικού Ολοήμερου Σχολείου, στηρίζοντας οικογένειες και εκπαιδευτικό έργο; 

Όταν έδωσε αγώνα για την προώθηση πολιτικών στήριξης παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες και μεταναστευτική βιογραφία; 

Ή μήπως όταν, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, στήριξε αποτελεσματικά την τηλεκπαίδευση εν μέσω πανδημίας;

Φτάνει λοιπόν το επικοινωνιακό παιχνίδι, οι δηλώσεις-πυροτεχνήματα και η προσπάθεια να κερδηθεί η κοινωνία παρουσιάζοντας το συνδικαλιστικό κίνημα ως «μείζον πρόβλημα» και τροχοπέδη στην ανάπτυξη της παιδείας του τόπου. Το ζήτημα με το νομοθέτημα για την αξιολόγηση δεν είναι συνδικαλιστικό· είναι βαθιά παιδαγωγικό.

Η πρόοδος και η ανάπτυξη στην εκπαίδευση δεν έρχονται μέσα από αυξημένη γραφειοκρατία, από λογοδοσία που λειτουργεί ως απειλή ή από πολλαπλά καθήκοντα που οδηγούν σε εργασιακή εξουθένωση. Αυτές οι πρακτικές, με μαθηματική ακρίβεια, πλήττουν την ποιότητα της διδασκαλίας και τη σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή.

Ας καθίσουμε έστω και την ύστατη στιγμή να δούμε την ουσία. Γιατί, ναι, συμφωνούμε απόλυτα: η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρία. Όμως δεν είναι ούτε το μαγικό ελιξίριο που θα διορθώσει όλα τα κενά και τα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Είναι ουτοπικό να παρουσιάζεται, εν έτει 2025, ένα νέο σύστημα αξιολόγησης — το οποίο δεν αποδέχονται καν εκείνοι που θα το εφαρμόσουν — ως εργαλείο εκσυγχρονισμού του δημόσιου σχολείου.

Ενός δημόσιου σχολείου χωρίς κλιματιστικά αλλά με ελλείψεις εκπαιδευτικών...

Ενός δημόσιου σχολείου με εκπαιδευτικούς που εκτελούν περισσότερα καθήκοντα απ ότι τους αναλογούν γιατί το ίδιο το ΥΠΑΝ αρνείται να δώσει τις οργανικές θέσεις που πρέπει να υπάρχουν σύμφωνα με τις ανάγκες...

Ενός δημόσιου σχολείου με αρκετά κενά και ελλείψεις που οι μόνοι που δεν ευθύνονται για αυτά είναι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα μέλη τους.  

Ενός σχολείου που, παρά τις αντιξοότητες, ορθώνεται και προχωρά χάρη στις υπερβάσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών.

Ακούστε μας, λοιπόν, έστω και την ύστατη στιγμή. Αναγνωρίστε την προσπάθειά μας και μη μας μηδενίζετε, άμεσα ή έμμεσα, παρακάμπτοντας τον κοινωνικό διάλογο με τους άμεσα εμπλεκόμενους φορείς. Μη μετατρέπετε τη Βουλή σε διαιτητή ή απλό επικυρωτή μονομερών αποφάσεων από πλευράς Υπουργείου. Αν η ίδια η Υπουργός δεν μπορεί ή δεν θέλει — για τους δικούς της λόγους — να αναγνωρίσει τον κρίσιμο ρόλο των εκπαιδευτικών οργανώσεων και των μελών τους, τότε ας παρέμβει επιτέλους η Κυβέρνηση και ας το πράξει. Γιατί χωρίς ουσιαστικό διάλογο και σεβασμό προς τις εκπαιδευτικές οργανώσεις και τα χιλιάδες μέλη τους καμία σύγχρονη εκπαίδευση δεν μπορεί να οικοδομηθεί.

*Πρόεδρος ΠΑ.Δ.Ε.Δ. Πρωτοπορία Λευκωσίας

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---