Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού: Μαζί με τους εκπαιδευτικούς για το σήμερα, ώστε να υπάρξει αύριο

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ*

Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου, αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία να τιμήσουμε τους/τις εκπαιδευτικούς σε όλο τον κόσμο και να αναδείξουμε το πολύτιμο έργο τους στην εκπαίδευση και την ανάπτυξη των νέων γενεών. Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών με το σύνθημα «Μαζί για τους εκπαιδευτικούς, μαζί για το αύριο» δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Γιατί στην Κύπρο το αύριο της εκπαίδευσης παραμένει εγκλωβισμένο σε παθογένειες και αδιέξοδα που η Πολιτεία αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει. Οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σηκώνουν καθημερινά στις πλάτες τους ένα σύστημα με σημαντικά προβλήματα που ενίοτε καταρρέει, ενώ την ίδια στιγμή στοχοποιούνται, απαξιώνονται και καθίστανται τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα.

Χιλιάδες νέοι συνάδελφοι ζουν σε καθεστώς ομηρίας, περιφερόμενοι από σχολείο σε σχολείο, εγκλωβισμένοι σε άτεγκτα και τυφλά ηλεκτρονικά συστήματα στελέχωσης που αγνοούν πλήρως τον ανθρώπινο παράγοντα, χωρίς εργασιακή σταθερότητα και με την αγωνία του αύριο να πνίγει κάθε δημιουργική προοπτική. Η υποστελέχωση στις αντικαταστάσεις οδηγεί σε σχολεία που λειτουργούν σε δύσκολες συνθήκες και υπό πίεση, ενώ τα προαιρετικά ολοήμερα δοκιμάζονται, επειδή το Υπουργείο επιμένει σε όρους εργασίας που προσβάλλουν την ίδια την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών. Την ίδια ώρα, το προσωπικό που σηκώνει αυτό το τεράστιο βάρος στήριξης του Δημόσιου Σχολείου, εργάζεται κάτω από το βάρος της δυσβάστακτης εργασιακής αβεβαιότητας, με εργασιακή προοπτική που λήγει το 2027. Η απαιτούμενη διασφάλιση του εργασιακού μέλλοντος των εκπαιδευτικών, δεν φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα για τον ΥΠΑΝ, ενώ ο διάλογος πάει από παράταση σε παράταση και με τις ευλογίες των κομμάτων.

Την ίδια στιγμή, τα σχολεία λειτουργούν με ανεπαρκείς υποδομές, με υλικοτεχνική στήριξη που δεν καλύπτει ούτε τα στοιχειώδη. Και ενώ τα παιδιά ασφυκτιούν μέσα σε αίθουσες που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής, ζούμε το εξωφρενικό η εγκατάσταση κλιματιστικών να παρουσιάζεται ως πολυτέλεια ή κάτι που σηκώνει χρονοδιαγράμματα. Βιώνουμε δε το θέατρο του παραλόγου, οι προηγούμενοι που δεν έκαναν απολύτως τίποτε να κατηγορούν τους νυν που επίσης κρύβονται στις παραλήψεις ή τις αδυναμίες των πρώην. Σε κάθε περίπτωση, η επίλυση ενός τόσο σημαντικού ζητήματος φαίνεται να είναι κάτι πολύπλοκο και δαιδαλώδες, ενώ έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα για άμεση και οριστική λύση. 

Παράλληλα, η Πολιτεία επιλέγει να σπαταλά χρόνο και ενέργεια στην επιβολή ενός συστήματος αξιολόγησης που αντιμετωπίζει τον εκπαιδευτικό ως υποκείμενο συνεχούς λογοδοσίας και όχι ως συνεργάτη. Αντί για ουσιαστική ενίσχυση, επιβάλλεται έλεγχος, που αγνοεί πλήρως τη σχολική καθημερινότητα, το σχολικό κλίμα, το εργασιακό άγχος κλπ. Αντί για στήριξη, στοχεύει στην καχυποψία. Σε μια εκπαίδευση που η ουσιαστική στήριξη απουσιάζει, ακούμε πως η αξιολόγηση θα αναβαθμίσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ωσάν και ένα μαγικό ραβδάκι θα αλλάξει τα πάντα.

Οι κοινωνικές προκλήσεις, όπως η παραβατικότητα, η ένταξη παιδιών με διαφορετικά υπόβαθρα ή αυξημένες ψυχολογικές ανάγκες, φορτώνονται αποκλειστικά στις πλάτες των δασκάλων. Χωρίς επαρκείς δομές, χωρίς ειδικούς, χωρίς την παραμικρή μέριμνα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται εκτεθειμένοι σε καταγγελίες γονιών που τις περισσότερες φορές δεν ευσταθούν, αλλά αρκούν για να τραυματίσουν το κύρος και την αξιοπρέπειά τους. Έτσι χτίζεται μια κουλτούρα απαξίωσης: οι δάσκαλοι ως οι «εύκολοι ένοχοι» για κάθε πρόβλημα του σχολείου.

Το σύνθημα «Μαζί για τους εκπαιδευτικούς, μαζί για το αύριο» δεν μπορεί να μείνει άλλο ένα ευχολόγιο. Η Πολιτεία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και να σταματήσει να παίζει με το μέλλον της παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν, αλλά απαιτούν σταθερότητα και διαφάνεια στους διορισμούς, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, ουσιαστική στήριξη σε υποδομές και καθημερινότητα. Χρειάζονται σεβασμό στο έργο τους και δεν μπορούν να ανέχονται την αποδόμηση του κύρους τους. Σε διαφορετική περίπτωση, πολύ σύντομα θα ζήσουμε με τον πιο άσχημο τρόπο την αδυναμία ή και την άρνηση να βρούμε εκπαιδευτικούς για να στελεχώσουν τα σχολεία. Είναι εξάλλου κάτι που ήδη αχνοφαίνεται στην Εκπαίδευση της Κύπρου και αποτελεί πλέον και παγκόσμιο φαινόμενο.

Η κοινωνία πρέπει να καταλάβει πως χωρίς εκπαιδευτικούς που νιώθουν ασφαλείς και σεβαστοί, δεν υπάρχει ποιοτική εκπαίδευση. Χωρίς ποιοτική εκπαίδευση, δεν υπάρχει αύριο. Το αύριο των παιδιών μας δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε υποσχέσεις και μισά μέτρα. Ή θα σταθούμε τώρα «μαζί για τους εκπαιδευτικούς», ή θα χαθεί το ίδιο το μέλλον.

 *Γενικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ., Βοηθός Γενικός Γραμματέας ΠΟΕΔ

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---