- ΠΟΕΔ
- 08 Ιουλ 2026 - 16:50
Προοδευτική Δασκάλων για Εκπαιδευτικούς Ψυχολόγους: Η πραγματική αξιολόγηση δεν γίνεται στους εκπαιδευτικούς
Αλλά στις πολιτικές προτεραιότητες μια πολιτείας
Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών με ανακοίνωσή της «εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά της για τον τρόπο που το Υπουργείο Οικονομικών αντιμετωπίζει τα διάφορα εκπαιδευτικά ζητήματα, με πρόσφατο παράδειγμα τη στελέχωση της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας (ΥΕΨ). Την ώρα που εκατοντάδες παιδιά χρειάζονται ψυχολογική στήριξη, την ώρα που το φαινόμενο της σχολικής βίας και παραβατικότητας αυξάνεται και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες δυσκολίες, η κυβέρνηση εξακολουθεί να μη δίνει την αναγκαία προτεραιότητα στην ουσιαστική ενίσχυση της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας.
Τα στοιχεία δείχνουν την τραγική κατάσταση. Στην Κύπρο αντιστοιχεί ένας εκπαιδευτικός ψυχολόγος σε περίπου 1.850 μαθητές, όταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η αναλογία προσεγγίζει τον έναν ψυχολόγο ανά 500 μαθητές. Η απόσταση δεν είναι απλά ένας αριθμός, αλλά μια διαφορετική αντίληψη προσέγγισης τέτοιων θεμάτων. Όταν τίθεται το ζήτημα της ουσιαστικής ενίσχυσης των υπηρεσιών που στηρίζουν τα παιδιά, η απάντηση παραμένει πάντα αρνητική, τη στιγμή που για άλλες κυβερνητικές επιλογές, όπως ήταν η αξιολόγηση με τις προαγωγές επιθεωρητών, βρέθηκαν άμεσα οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα. Το πρόβλημα είναι πού επιλέγει η κυβέρνηση να τα επενδύσει.
Μια κυβέρνηση που δηλώνει ότι θέλει να αντιμετωπίσει τη σχολική βία, αλλά δεν επενδύει αποφασιστικά στους εκπαιδευτικούς ψυχολόγους, στους ειδικούς εκπαιδευτικούς, στους λογοθεραπευτές, στη μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη και στην πρόληψη, επιλέγει ουσιαστικά να διαχειρίζεται τις συνέπειες αντί να αντιμετωπίζει τις αιτίες. Η επιλογή αυτή είναι μια βαθιά πολιτική θέση για τα θέματα της εκπαίδευσης. Είναι η ίδια λογική που αντιμετωπίζει την παιδεία ως δημοσιονομικό κόστος και όχι ως κοινωνική επένδυση. Είναι η λογική που θεωρεί ευκολότερο να ελέγχει το σχολείο παρά να το στηρίζει. Είναι μια λογική που επενδύει σε μηχανισμούς εποπτείας αντί στις υπηρεσίες που έχουν πραγματική επίδραση στην καθημερινότητα των παιδιών.
Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν τα αυτονόητα εργαλεία, για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν μπορεί ο εκπαιδευτικός να καλείται καθημερινά να λειτουργεί ως παιδαγωγός, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός και διαχειριστής κρίσεων, χωρίς την αναγκαία επιστημονική και θεσμική στήριξη. Η πραγματική αξιολόγηση μιας κυβέρνησης δεν γίνεται από τους δείκτες που η ίδια επιλέγει να παρουσιάζει. Γίνεται από τις πολιτικές της προτεραιότητες. Και όταν η ψυχική υγεία των παιδιών δεν βρίσκεται στην κορυφή αυτών των προτεραιοτήτων, τότε η αποτυχία δεν είναι των εκπαιδευτικών, αλλά της ίδιας της πολιτείας
