- ΠΟΕΔ
- 16 Ιουν 2026 - 12:30
ΥΠΟ -Υπουργείο Παιδείας και Οικονομικών
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΟΛΔΑΤΟΥ*
Κάθε φορά που ανοίγει δημόσια μια μεγάλη συζήτηση για την Παιδεία, ακούμε τις ίδιες λέξεις: μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός, ποιότητα, αξιολόγηση, αποτελεσματικότητα, αναβάθμιση. Λέξεις σωστές, αναγκαίες, αλλά συχνά αδειανές, όταν δεν συνοδεύονται από το βασικότερο: χρήματα.
Γιατί η αλήθεια, όσο κι αν αποφεύγεται, είναι απλή. Τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας δεν λύνονται μόνο με εγκυκλίους, δηλώσεις, επιτροπές και διαβουλεύσεις. Λύνονται όταν το κράτος αποφασίσει να επενδύσει πραγματικά στην εκπαίδευση. Όχι επικοινωνιακά. Όχι αποσπασματικά. Όχι με λύσεις ανάγκης. Αλλά με σταθερή, γενναία και μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση.
Το ζήτημα του Καταλόγου Διοριστέων και της επικείμενης κατάργησής του το 2027 δεν είναι απλώς ένα τεχνικό θέμα συστήματος διορισμών. Είναι ένα βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα. Αγγίζει ανθρώπους που για χρόνια στήριξαν το δημόσιο σχολείο, εργάστηκαν με αβεβαιότητα, κάλυψαν ανάγκες, κράτησαν τάξεις, σχολεία και προγράμματα όρθια. Αν σήμερα μιλάμε για μεταβατικές ρυθμίσεις, για διατήρηση ισορροπιών ή για προστασία όσων επηρεάζονται, πρέπει να παραδεχθούμε ότι όλα αυτά έχουν κόστος τόσο για το κράτος όσο και για τους εκπαιδευτικούς.
Το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς Αορίστου Χρόνου. Δεν μπορεί το κράτος από τη μια να αξιοποιεί για χρόνια ανθρώπους σε πάγιες και διαρκείς ανάγκες και από την άλλη να αντιμετωπίζει τη μόνιμη ή ουσιαστική εργασιακή τους τακτοποίηση ως δημοσιονομικό βάρος. Αν είναι αναγκαίοι κάθε Σεπτέμβρη, τότε το πρόβλημα δεν είναι αν χρειάζονται. Το πρόβλημα είναι αν το κράτος θέλει να πληρώσει το πραγματικό κόστος της αξιοπρέπειας, της ασφάλειας και της θεσμικής συνέπειας.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται παντού.
Θέλουμε λιγότερους μαθητές ανά τάξη; Χρειάζονται περισσότεροι εκπαιδευτικοί και περισσότερες αίθουσες.
Θέλουμε ουσιαστική ειδική εκπαίδευση; Χρειάζονται ειδικοί παιδαγωγοί, λογοθεραπευτές, ψυχολόγοι, σχολικοί βοηθοί και συνοδοί. Σήμερα, η έλλειψη προσωπικού δυσκολεύει τόσο την έγκαιρη αξιολόγηση των μαθητών όσο και την αποτελεσματική στήριξή τους μέσα στην τάξη.
Θέλουμε στήριξη της ψυχικής υγείας των παιδιών; Χρειάζεται επιστημονικό προσωπικό, όχι μόνο διαπιστώσεις και ευχές.
Θέλουμε σχολεία που να λειτουργούν ανθρώπινα μέσα στις ακραίες θερμοκρασίες που βιώνουμε κάθε χρόνο; Χρειάζονται υποδομές, κλιματισμός, συντήρηση και ενεργειακή αναβάθμιση.
Θέλουμε αξιολόγηση που να βελτιώνει πραγματικά το σχολείο; Χρειάζεται χρόνος, επιμόρφωση, υποστήριξη και μείωση της γραφειοκρατίας.
Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις η λύση είναι γνωστή. Αυτό που συνήθως απουσιάζει δεν είναι η γνώση του προβλήματος, αλλά η διάθεση να καλυφθεί το κόστος της λύσης.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει η υποκρισία.
Είναι εύκολο να ζητά περισσότερα από τους εκπαιδευτικούς, όταν δεν δίνει περισσότερα στα σχολεία. Είναι εύκολο να φορτώνει στη σχολική μονάδα ολοένα και περισσότερες ευθύνες, χωρίς να της παρέχει τα μέσα για να τις διαχειριστεί.
Η Παιδεία, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως ΥΠΟ-Υπουργείο. Ούτε υποχρηματοδοτούμενο, ούτε υποστελεχωμένο, ούτε υποτιμημένο.
Η εκπαίδευση δεν είναι έξοδο. Είναι επένδυση. Και όσο αντιμετωπίζεται ως λογιστικό βάρος, τα ίδια προβλήματα θα επιστρέφουν ξανά και ξανά, ανεξάρτητα από τις μεταρρυθμίσεις, τις εξαγγελίες και τα μεγάλα λόγια.
Το Υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να παραμένει διαρκώς υπό το Υπουργείο Οικονομικών. Η Παιδεία με μεγάλες προσδοκίες και μικρούς προϋπολογισμούς δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι αυταπάτη.
*Συμβασιούχος Εκπαιδευτικός
Στέλεχος ΔΗ.ΑΝ.Α. Δασκάλων Νηπιαγωγών Ειδικών Εκπαιδευτικών
