Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικοί: Η Βουλή οφείλει σήμερα να πράξει το αυτονόητο

ΠΟΕΔ
16 Απρ 2026 - 08:34

Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικοί: Η Βουλή οφείλει σήμερα να πράξει το αυτονόητο

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ*

Η σημερινή συνεδρία της Ολομέλειας της Βουλής είναι μια κρίσιμη στιγμή ευθύνης. Μια στιγμή κατά την οποία καλείται να αποφασίσει αν θα σταθεί στο ύψος του ρόλου της ή αν θα επιτρέψει να παγιωθεί μια κατάφωρη αδικία εις βάρος των εκπαιδευτικών αορίστου χρόνου.

Η αναπομπή της νομοθεσίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από τη συνολική πρακτική και αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού κόσμου τα τελευταία χρόνια. Διότι το ζήτημα δεν είναι απλώς νομικό, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Είναι το πώς αντιλαμβάνονται και εννοιολογούν η κυβέρνηση και συγκεκριμένα κόμματα το τι είναι δημόσιο σχολείο και ποιος είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών σε αυτό.

Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται και το πρόβλημα των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Σε πληθώρα περιπτώσεων στο παρελθόν, τόσο ο Νίκος Χριστοδουλίδης όσο και ο Νίκος Αναστασιάδης έχουν προχωρήσει στην υπογραφή νόμων, ακόμη και όταν υπήρχαν επιφυλάξεις από τη Νομική Υπηρεσία. Όταν κρίθηκε ότι υπήρχε δημόσιο συμφέρον, κοινωνική ανάγκη ή στοιχειώδης δικαιοσύνη, οι θεσμοί λειτούργησαν συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά.

Γιατί λοιπόν όχι και τώρα; Γιατί σε άλλες περιπτώσεις, από ζητήματα δημόσιας υπηρεσίας μέχρι κοινωνικές ρυθμίσεις, όπως οι ρυθμίσεις για τις πολλαπλές συντάξεις αξιωματούχων, οι παρεμβάσεις με προτάσεις νόμου βουλευτών σε θέματα προαγωγών και αξιολόγησης στο δημόσιο, για αποσπάσεις υπαλλήλων ημικρατικών οργανισμών, ακόμη και για την εισαγωγή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο σχολείο, παρά τα σαφή νομικά ζητήματα αρμοδιοτήτων, δεν έγινε επίκληση της «διάκρισης των εξουσιών», ενώ σήμερα προβάλλεται ως απόλυτο εμπόδιο; Γιατί τότε δεν υπήρξε η ίδια αυστηρότητα, αλλά σήμερα χρησιμοποιείται ως τελικό επιχείρημα, για να μπλοκαριστεί μια ρύθμιση που διορθώνει μια προφανή ανισότητα;

Η απάντηση είναι δύσκολο να δοθεί με καθαρά νομικούς όρους. Η πραγματικότητα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί αορίστου χρόνου παραμένουν η μόνη κατηγορία εργαζομένων στη δημόσια υπηρεσία που δεν απολαμβάνει βασικές εγγυήσεις εργασιακής ασφάλειας. Πρόκειται για ανθρώπους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, που κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο και που, παρά την προσφορά τους, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται ως προσωπικό δεύτερης κατηγορίας. Αυτό δεν είναι συνταγματικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ισότητας.

Η Βουλή, ασκώντας τον θεσμικό της ρόλο, επιχείρησε να διορθώσει αυτή την αδικία. Και το έκανε με τρόπο προσεκτικό, αφαιρώντας ακόμη και πρόνοιες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νομικές ενστάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η αναπομπή επανήλθε, στηριζόμενη στα ίδια επιχειρήματα. Αν αυτά τα επιχειρήματα γίνουν αποδεκτά χωρίς αμφισβήτηση, τότε δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Ότι κάθε νομοθετική πρωτοβουλία της Βουλής μπορεί να ακυρώνεται, όταν δεν συνάδει με τις πολιτικές επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας.

Η Βουλή, όμως, δεν είναι διακοσμητικός θεσμός. Είναι ο πυρήνας της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Σήμερα Πέμπτη 16 Απριλίου, λοιπόν, καλείται να αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να υπερασπιστεί αυτόν τον ρόλο. Να απορρίψει την αναπομπή. Να επιμείνει στην απόφασή της και να καλέσει εκ νέου τον Πρόεδρο να υπογράψει τη νομοθεσία. Όχι για λόγους αντιπαράθεσης. Αλλά για λόγους δικαιοσύνης. Η απάντηση ανήκει σήμερα στη Βουλή. Και δεν χωρά υπεκφυγές.

*Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών