Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικοί: Παρά την πολεμική, ένα πρώτο βήμα δικαίωσης

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ*

Στην Ολομέλεια της Βουλής στις 2 Απριλίου οδηγείται, παρά την πολεμική από συγκεκριμένους κύκλους, η πρόταση νόμου για την απαγόρευση απόλυσης των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών σε περιπτώσεις πλεονασμού. Μια εξέλιξη που αποτελεί ένα πρώτο και ουσιαστικό βήμα προς τη δικαίωση μιας μεγάλης αδικίας.

Τα τελευταία χρόνια, το ζήτημα των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο. Όχι τυχαία. Πρόκειται για ανθρώπους που καλύπτουν πάγιες και πραγματικές ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος, που στηρίζουν καθημερινά τα σχολεία και συμβάλλουν καθοριστικά στη λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης. Κι όμως, παραμένουν σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας, χωρίς την πλήρη κατοχύρωση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες για νομοθετική ρύθμιση, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Αντιστάσεις από τους ίδιους κύκλους, απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί και πολιτική αντιπαράθεση που συχνά υποβαθμίζει την ουσία. Ακόμη και σήμερα, το αίτημα για προστασία από απόλυση παρουσιάζεται από ορισμένους ως «ανούσιο» ή «αχρείαστο». Όμως, για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, η εργασιακή ασφάλεια δεν είναι θεωρητική έννοια. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας και επιβίωσης.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο μια τεχνική ρύθμιση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της εκπαίδευσης. Αφορά το αν αναγνωρίζεται έμπρακτα η προσφορά τους ή αν συνεχίζει να αγνοείται πίσω από ιδεολογικές αγκυλώσεις και πολιτικές σκοπιμότητες.

Η επικείμενη ψήφιση της πρότασης νόμου μπορεί να μην επιλύει συνολικά το ζήτημα, όμως σηματοδοτεί κάτι σημαντικό. Ότι η διεκδίκηση δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα. Ότι, παρά την πολεμική και τις αντιδράσεις, το αίτημα για δικαιοσύνη επιμένει και προχωρά. Το ζητούμενο τώρα είναι η στάση των πολιτικών δυνάμεων. Αν θα επιλέξουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αναγνωρίζοντας την ανάγκη προστασίας των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών ή αν θα επαναλάβουν τη στάση του παρελθόντος.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι βέβαιο. Η 2α Απριλίου δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι η αρχή. Ένα πρώτο βήμα για να διορθωθεί μια αδικία χρόνων και να αποκατασταθεί, έστω σταδιακά, η ισορροπία και η δικαιοσύνη στο δημόσιο σχολείο. Γι’ αυτό και η διεκδίκηση για τη διασφάλιση των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών δεν μπορεί να σταματήσει. Γιατί όταν η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών θεωρείται «άνευ ουσίας» από τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις, τότε η υπεράσπισή της γίνεται ακόμη πιο αναγκαία.

*Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών

Tags ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΒΗΜΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ

---

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---