Αορίστου χρόνου: Η αδικία του 2016 δεν μπορεί να συνεχιστεί

ΟΕΛΜΕΚ
27 Μαρ 2026 - 14:39

Αορίστου χρόνου: Η αδικία του 2016 δεν μπορεί να συνεχιστεί

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Το 2016, με τη σχετική νομοθεσία για τη ρύθμιση της απασχόλησης εργοδοτουμένων ορισμένου χρόνου, η εκπαιδευτική υπηρεσία εξαιρέθηκε από το καθεστώς μετατροπής συμβάσεων σε αορίστου χρόνου.

Και μάλιστα όχι έμμεσα, αλλά ρητά.

Ο ίδιος ο νόμος ορίζει ότι:
«δημόσια υπηρεσία» σημαίνει υπηρεσία υπαγόμενη στη Δημοκρατία, αλλά δεν περιλαμβάνει υπηρεσία […] στην Εκπαιδευτική Υπηρεσία.

Με αυτό τον τρόπο, η εκπαίδευση τέθηκε εκτός του συνόλου των προστατευτικών προνοιών της νομοθεσίας, όπως, μεταξύ άλλων, και της απαγόρευσης απόλυσης λόγω πλεονασμού.

Μια εξαίρεση που ήταν εξαρχής προβληματική.

Και αυτό γιατί ερχόταν σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή οδηγία του 1999 για την εργασία ορισμένου χρόνου, η οποία αφορά όλους τους εργαζομένους, χωρίς εξαιρέσεις, και στοχεύει στην αποτροπή της κατάχρησης διαδοχικών συμβάσεων.

Η πραγματικότητα επιβεβαίωσε το πρόβλημα.

Χρειάστηκε να υπάρξουν δικαστικές αποφάσεις, ώστε να αναγνωριστεί στην πράξη το καθεστώς αορίστου χρόνου σε εργαζομένους της εκπαίδευσης. Παρ’ όλα αυτά, η νομοθεσία του 2016 και η εξαίρεση που περιλαμβάνει παραμένουν μέχρι σήμερα αμετάβλητες.

Για χρόνια, μάλιστα, η ίδια η Νομική Υπηρεσία, μέσω γνωματεύσεών της, στήριζε τη θέση ότι το καθεστώς αορίστου χρόνου δεν εφαρμόζεται στην εκπαιδευτική υπηρεσία.

Σήμερα, όμως, προκύπτει ένα νέο δεδομένο.

Το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας έρχεται να επιβεβαιώσει στην πράξη την αντίφαση.

Με το αναθεωρημένο νομοσχέδιο που κατέθεσε για τα υποστηρικτικά προγράμματα και το οποίο θα συζητηθεί την ερχόμενη Τετάρτη στη Βουλή, προχωρά στη ρύθμιση της απασχόλησης εργοδοτουμένων ορισμένου χρόνου, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά ότι πρόκειται για ανάγκες πάγιες και διαρκείς.

Η προσέγγιση αυτή εδράζεται στο γράμμα και το πνεύμα της ευρωπαϊκής οδηγίας του 1999.

Μάλιστα, στη συνοδευτική επιστολή της Υπουργού Παιδείας γίνεται ρητή αναφορά σε γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα.

Και εδώ αναδεικνύεται το οξύμωρο. Από τη μια, παλαιότερες γνωματεύσεις αποτέλεσαν τη βάση για την εξαίρεση της εκπαίδευσης. Από την άλλη, σήμερα γίνεται επίκληση νέας γνωμάτευσης για να στηριχθεί η αναγνώριση του καθεστώτος αορίστου χρόνου, έστω και σε μέρος της εκπαίδευσης.

Το ίδιο το κράτος, δηλαδή, φαίνεται να μετακινείται, αλλά χωρίς να περιλαμβάνει το σύνολο της εκπαιδευτικής υπηρεσίας.

Έτσι, αναδεικνύεται με ακόμη πιο έντονο τρόπο η υφιστάμενη αδικία.

Γιατί η ίδια αρχή που προωθείται σήμερα για τα υποστηρικτικά προγράμματα, δεν εφαρμόζεται στο σύνολο της εκπαίδευσης.

Δεν μπορεί να υπάρχει επιλεκτική εφαρμογή της νομιμότητας.

Δεν μπορεί το κράτος:

να αναγνωρίζει τη σταθερότητα ως αναγκαία για μια κατηγορία εργαζομένων,
και να διατηρεί σε καθεστώς εξαίρεσης μια άλλη, που βρίσκεται στην ίδια πραγματική εργασιακή συνθήκη.

Η αντίφαση είναι πλέον ξεκάθαρη. Γι’ αυτό και η απαίτηση είναι σαφής.

Να ισχύσει το καθεστώς αορίστου χρόνου για όλους τους εκπαιδευτικούς που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Να καταργηθεί η εξαίρεση της εκπαιδευτικής υπηρεσίας από τη νομοθεσία του 2016.

Μόνο έτσι μπορεί να αρθεί μια αδικία που διατηρείται εδώ και χρόνια.

Και μόνο έτσι μπορεί η πολιτεία να είναι συνεπής όχι μόνο με την ευρωπαϊκή οδηγία, αλλά και με τις ίδιες της τις σημερινές παραδοχές.

*Πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Καθηγητών.