Αορίστου Χρόνου: Όταν η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών θεωρείται «άνευ ουσίας» και σκοπιμότητες

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ*

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική συζήτηση δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση θέσεων. Είναι μια δοκιμασία για το πώς αντιλαμβάνονται ορισμένα κόμματα τους ανθρώπους που κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο. Η συζήτηση για τους αορίστου χρόνου εκπαιδευτικούς στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής στις 11 Μαρτίου 2026 ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή.

Για ακόμη μία φορά σε αίτημα των εκπαιδευτικών εμφανίστηκαν πάλι οι ίδιοι αντίπαλοι. Το αίτημα για στοιχειώδη προστασία των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών αντιμετωπίστηκε από τον ΔΗΣΥ ως κάτι «ανούσιο»  και «αχρείαστο». Για ακόμη μία φορά, πίσω από αυτές τις λέξεις κρύφτηκε η ίδια αρνητική πολιτική στάση προς τους εκπαιδευτικούς, η ίδια ιδεολογική αγκύλωση για την Παιδεία. Η άρνηση να διασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και η εργασιακή ασφάλεια ανθρώπων που υπηρετούν καθημερινά τη δημόσια εκπαίδευση.

Οι αορίστου χρόνου εκπαιδευτικοί δεν είναι αριθμοί σε έναν κατάλογο. Είναι άνθρωποι που εδώ και χρόνια στηρίζουν τα σχολεία, καλύπτουν πραγματικές ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος, διδάσκουν παιδιά, στηρίζουν οικογένειες και κρατούν ζωντανή τη λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούν να ζουν με την αβεβαιότητα, χωρίς την πλήρη κατοχύρωση των δικαιωμάτων που απολαμβάνουν άλλοι εργαζόμενοι στο δημόσιο.

Τα τελευταία χρόνια έγιναν τρεις προσπάθειες στη Βουλή με πρωτοβουλία της Προοδευτικής και του ΑΚΕΛ, για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Και στις τρεις περιπτώσεις επαναλήφθηκε το ίδιο πολιτικό μοτίβο. Το 2022, υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής πρόταση νόμου που προνοούσε ίσα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα για τους αορίστου χρόνου εκπαιδευτικούς και προστασία από απολύσεις λόγω πλεονασμού. Το μοναδικό κόμμα που τάχθηκε εναντίον ήταν ο ΔΗΣΥ. Ακολούθησε η αναφορά της νομοθεσίας στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, γεγονός που ακύρωσε βασικά σημεία της ρύθμισης. Το 2023 έγινε δεύτερη προσπάθεια, αυτή τη φορά περιορισμένη μόνο στην προστασία από απόλυση λόγω πλεονασμού. Το θέμα συζητήθηκε στην Επιτροπή Παιδείας, με το Υπουργείο Παιδείας να δεσμεύεται ότι θα ρυθμιστεί μέσα από διάλογο. Τον Μάρτιο του 2026, το θέμα επέστρεψε για τρίτη φορά στην Επιτροπή Παιδείας. Και πάλι, οι ίδιοι χαρακτηρισμοί. Και πάλι οι ίδιοι αντίπαλοι.

Το ερώτημα όμως παραμένει απλό και βαθιά ανθρώπινο.
Πώς μπορεί να θεωρείται «άνευ ουσίας» η ασφάλεια της εργασίας ενός εκπαιδευτικού; Πώς μπορεί να χαρακτηρίζεται «αχρείαστη» η προστασία ανθρώπων που υπηρετούν το δημόσιο σχολείο;

Δυστυχώς, σε πολλά εκπαιδευτικά ζητήματα επαναλαμβάνεται το ίδιο φαινόμενο. Όταν τίθενται ζητήματα που αφορούν την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών, τη στήριξη του δημόσιου σχολείου και την εργασιακή σταθερότητα, εμφανίζονται πάντα οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις να τα υποβαθμίζουν, να τα χαρακτηρίζουν «υπερβολικά» ή «άνευ ουσίας».

Όμως για τους ανθρώπους που ζουν αυτή την πραγματικότητα, τίποτα από αυτά δεν είναι χωρίς ουσία. Ο σεβασμός στην εργασία, η ασφάλεια για το αύριο, η ίση μεταχείριση και η αξιοπρέπεια δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες. Είναι θεμελιώδη ζητήματα δικαιοσύνης. Είναι ζητήματα που καθορίζουν το πώς αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που διαμορφώνουν το μέλλον της κοινωνίας μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Γι’ αυτό και η διεκδίκηση για τη διασφάλιση των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών δεν μπορεί να σταματήσει. Γιατί όταν η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών θεωρείται «άνευ ουσίας» από τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις, τότε η υπεράσπισή της γίνεται ακόμη πιο αναγκαία.

*Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών

Tags ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, ΑΝΕΥ ΟΥΣΙΑΣ, ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ

---

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---