Από τη Βαλένθια στην Κύπρο: Μαθήματα συνδικαλισμού για όλους μας

ΠΟΕΔ
02 Ιουν 2026 - 13:53

Από τη Βαλένθια στην Κύπρο: Μαθήματα συνδικαλισμού για όλους μας

ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ*

Οι εικόνες από τη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται εδώ και εβδομάδες στους δρόμους διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, επαρκή χρηματοδότηση για τα δημόσια σχολεία και πιο ποιοτική δημόσια εκπαίδευση, αποτελούν μια ισχυρή υπενθύμιση για το τι σημαίνει ζωντανό, αποτελεσματικό, υπεύθυνο και μαχητικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η συνεχιζόμενη απεργία των εκπαιδευτικών στην Ισπανία, που ξεκίνησε το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες και μαζικότερες εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών στην περιοχή, με χιλιάδες εκπαιδευτικούς να επιμένουν στον αγώνα παρά το προσωπικό και οικονομικό κόστος.

Την ίδια στιγμή, προκαλούν αποτροπιασμό οι εικόνες αστυνομικής βίας σε βάρος εκπαιδευτικών που διεκδικούν το αυτονόητο: αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, επαρκή στήριξη των σχολείων και ποιοτική δημόσια εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Σε μια δημοκρατική κοινωνία, οι εκπαιδευτικοί δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως απειλή επειδή διεκδικούν τα δικαιώματά τους και ένα καλύτερο μέλλον για τη δημόσια παιδεία και τα παιδιά.

Οι συντεχνίες των εκπαιδευτικών στη Βαλένθια δεν αποδέχθηκαν σιωπηλά την υποβάθμιση των σχολείων τους. Δεν περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το θεαθήναι. Οργάνωσαν απεργίες, κινητοποιήσεις και μαζικές διαδηλώσεις, ασκώντας πραγματική πίεση στην πολιτική εξουσία. Και όταν οι εργαζόμενοι βγαίνουν συλλογικά και οργανωμένα στον δρόμο, το μήνυμα είναι σαφές. Η δημόσια παιδεία πρέπει να αποτελεί αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό που αξίζει προστασίας και όχι πεδίο εξοικονομήσεων και περικοπών.

Η ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων έχει αποδείξει ότι καμία σημαντική κατάκτηση δεν χαρίστηκε. Τα εργασιακά δικαιώματα, οι αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και η προστασία των κοινωνικών αγαθών κατακτήθηκαν μέσα από οργανωμένους, επίμονους και συχνά συγκρουσιακούς αγώνες. Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σπάνια παραχωρούν οτιδήποτε επειδή πείστηκαν από τα επιχειρήματα των εργαζομένων. Συνήθως υποχωρούν όταν αντιληφθούν ότι το πολιτικό κόστος της αδράνειας είναι μεγαλύτερο από το κόστος της ικανοποίησης των αιτημάτων τους.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται το αναπόφευκτο ερώτημα για την Κύπρο.

Την ώρα που οι εκπαιδευτικοί στη Βαλένθια δίνουν μάχες στους δρόμους επί εβδομάδες, η ΠΟΕΔ εξακολουθεί να ακολουθεί μια πορεία που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί διεκδικητική. Σε μια περίοδο όπου βρίσκονται σε κίνδυνο εργασιακά δικαιώματα εκατοντάδων συναδέλφων μας, όπου παραμένουν ανοικτά κρίσιμα ζητήματα όπως η εργασιακή ασφάλεια των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών, η διατήρηση του καταλόγου διοριστέων, οι συνθήκες εργασίας, η διαχείριση των αυξανόμενων περιστατικών βίας και η στελέχωση των σχολείων, θα ανέμενε κανείς μια συντεχνία έτοιμη να αξιοποιήσει όλα τα μέσα πίεσης που διαθέτει.

Η ΠΟΕΔ, δυστυχώς, εξακολουθεί να περιορίζεται σε χλιαρές ανακοινώσεις, σε στάση αδράνειας, σε λανθασμένους χειρισμούς και σε προφορικές διαβεβαιώσεις από το ΥΠΑΝ, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν οδηγήσει σε ουσιαστικά αποτελέσματα. Η Προοδευτική Κίνηση Δασκάλων και Νηπιαγωγών αρνείται να συμμετέχει σε παιχνίδια συνεχών αναβολών, στην υποβάθμιση των αποφάσεων του ΕΔΣ της ΠΟΕΔ και στην αποφυγή δυναμικών αντιδράσεων με πραγματικά και αποτελεσματικά μέτρα πίεσης.

Δεν πρόκειται να κρυφτούμε πίσω από κλειστές πόρτες ούτε να τηρούμε ουδέτερη στάση για να διατηρούνται ισορροπίες. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε καθαρά, να αναδεικνύουμε τα προβλήματα και να διεκδικούμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα. Γιατί τα εργασιακά δικαιώματα εκατοντάδων συναδέλφων και συναδελφισσών δεν διασφαλίζονται με συνεχείς ανακοινώσεις και αόριστες προφορικές δεσμεύσεις από το ΥΠΑΝ, αλλά με συνεχείς αγώνες, ξεκάθαρες διεκδικήσεις και σταθερή στάση χωρίς οπισθοχώρηση.

Οι εκπαιδευτικοί της Βαλένθιας μάς υπενθυμίζουν ότι η συλλογική δράση παραμένει το ισχυρότερο όπλο των εργαζομένων. Μας υπενθυμίζουν ότι οι συντεχνίες δεν δημιουργήθηκαν για να διαχειρίζονται την απογοήτευση των μελών τους, αλλά για να εμπνέουν, να οργανώνουν και να ηγούνται των αγώνων τους. Και μας υπενθυμίζουν ότι όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν οργανωμένα, μαζικά και αποφασιστικά, μπορούν να ανατρέψουν επιζήμιες πολιτικές αποφάσεις και να υπερασπιστούν εργασιακά δικαιώματα.

Γιατί όταν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις φοβούνται τη σύγκρουση περισσότερο από όσο φοβούνται την απώλεια δικαιωμάτων, τότε οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα. Και όταν η διεκδίκηση περιορίζεται στα λόγια αντί στις πράξεις τότε οι κατακτήσεις του χθες μετατρέπονται πολύ εύκολα στις απώλειες του αύριο.

Η σιωπή δεν προστάτευσε ποτέ κανέναν εργαζόμενο. Η αναμονή δεν κέρδισε ποτέ κανένα δικαίωμα. Μόνο η οργανωμένη δράση, η συλλογική πίεση και η αποφασιστικότητα μπορούν να ανατρέψουν αρνητικές εξελίξεις και να διασφαλίσουν το μέλλον του κλάδου.

Η ώρα των διαπιστώσεων έχει περάσει. Είναι ώρα για αγώνα, διεκδίκηση και δράση. Είναι ώρα οι εκπαιδευτικοί να απαιτήσουν μια συντεχνία που δεν θα ακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά θα τις διαμορφώνει. Μια συντεχνία που δεν θα αρκείται να καταγράφει προβλήματα, αλλά θα πρωτοστατεί στους αγώνες για τη λύση τους. Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ό,τι κερδήθηκε, κερδήθηκε με αγώνες. Και ό,τι δεν διεκδικείται σθεναρά, αργά ή γρήγορα χάνεται.

*Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών Λεμεσού

Οργ. Γραμματέας Επαρχιακού Γραφείου ΠΟΕΔ Λεμεσού