Tώρα τι θα απογίνουμε χωρίς προβλήματα στην Eκπαίδευση;

 ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Πριν ψηφιστεί το νέο σχέδιο αξιολόγησης, από όσα ακούγαμε στον δημόσιο λόγο, δόθηκε η εντύπωση πως βρισκόμαστε ένα μόλις βήμα πριν από τη συνολική επίλυση όλων των προβλημάτων της Παιδείας. Η αξιολόγηση παρουσιάστηκε συστηματικά ως μια εκπαιδευτική πανάκεια, ως το κλειδί που θα ξεκλείδωνε τη θεαματική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ενισχύθηκε σκόπιμα η εντύπωση ότι το μοναδικό που έλειπε τόσα χρόνια ήταν ένα νέο αξιολογικό πλαίσιο. Όλα τα άλλα ζητήματα υποβιβάστηκαν σε «λεπτομέρειες», που θα επιλυθούν περίπου αυτόματα με το μαγικό ραβδί της αξιολόγησης. Ότι με την αξιολόγηση θα αντιμετωπιστεί η παραβατικότητα. Ότι θα δοθούν λύσεις στα αδιέξοδα του συστήματος διορισμών ενόψει του 2027. Ότι θα βελτιωθούν τα Αναλυτικά και τα Ωρολόγια Προγράμματα. Ότι θα εκσυγχρονιστούν τα διδακτικά εγχειρίδια, θα περιοριστεί η υπερβολική ύλη (αυτή στη θεωρία έχει ήδη «μειωθεί»), θα βελτιωθούν οι σχολικές υποδομές.

Με την αξιολόγηση θα αντιμετωπιστούν, επίσης, τα χρόνια προβλήματα της ειδικής αγωγής, οι καθυστερήσεις και τα κενά στη στελέχωση, η αποσπασματική στήριξη των μαθητών από εκπαιδευτικούς ψυχολόγους. Ότι θα διασφαλιστεί, επιτέλους, η αποτελεσματική ένταξη των παιδιών με μεταναστευτική βιογραφία. Ότι το σχολείο θα λειτουργεί ως χώρος ισότητας, συμπερίληψης και παιδαγωγικής φροντίδας για όλους.

Και, βεβαίως, να μη λησμονούμε τη βελτίωση των μαθησιακών αποτελεσμάτων, που υποτίθεται ότι θα βελτιώνονταν με κάθε «μεταρρύθμιση» των τελευταίων ετών. Tώρα θα «απογειωθούν».

Όλα αυτά παρουσιάστηκαν σχεδόν ως αυτονόητες συνέπειες της αξιολόγησης. Σαν να αρκούσε η ψήφισή της για να μεταμορφωθεί, αυτομάτως, το εκπαιδευτικό τοπίο.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, αρνείται να συμμορφωθεί με τις επικοινωνιακές προσδοκίες.

Τα προβλήματα της Παιδείας παραμένουν ακέραια, πολυεπίπεδα και βαθιά ριζωμένα. Δεν αντιμετωπίζονται με εύηχες διακηρύξεις ούτε με επικοινωνιακές υπεραπλουστεύσεις. Απαιτούν συγκροτημένο σχεδιασμό, χρόνο, πόρους και, κυρίως, ειλικρινή διάλογο με την εκπαιδευτική κοινότητα.

Ακόμη και το ίδιο το ζήτημα της αξιολόγησης παραμένει ουσιαστικά μετέωρο. Ψηφίστηκε ένα πλαίσιο ασαφές, ένα σχεδόν κενό γράμμα, στο οποίο ελάχιστα έχουν αποσαφηνιστεί. Ένα πλαίσιο που γεννά περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά και για το οποίο, την επόμενη τριετία, θα αναζητούνται απαντήσεις μέσα από μια αβέβαιη διαδικασία.

Είναι δεδομένο ότι η Υπουργός θα επιλέξει να συντηρεί διαρκώς το θέμα της αξιολόγησης. Λειτουργεί ως ένα βολικό επικοινωνιακό καταφύγιο, που συγκαλύπτει την απουσία πολιτικών και την απραξία σε μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων της εκπαίδευσης. Όσο ο δημόσιος διάλογος εγκλωβίζεται εκεί, τόσο αποφεύγεται η ουσιαστική συζήτηση για όσα πραγματικά λείπουν από το δημόσιο σχολείο.

Κι έτσι, το ερώτημα επανέρχεται σχεδόν ειρωνικά:

και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς προβλήματα στην Παιδεία;

Η πικρή απάντηση ίσως είναι απλή. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι αυτοί που έλαβαν τις αποφάσεις για την αξιολόγηση επέλεξαν να προσποιηθούν ότι έλυσαν τα πάντα, μεταφέροντας ταυτόχρονα ολόκληρο το βάρος της ευθύνης, για κάθε μελλοντική αποτυχία, αποκλειστικά στις πλάτες της εκπαιδευτικής κοινότητας.

*Πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Καθηγητών.

Tags ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

---

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---