Αξιο-λόγηση

Δημόσια Μέση Γενική
23 Ιουλ 2026 - 09:37

ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ*

Συζητούσα με τους φετινούς παραθαλάσσιους μαθητές μου, στο απομακρυσμένο Γυμνάσιο του Κάτω Πύργου στην Τηλλυρία, το γεγονός, πως σ' όλα τα οργανωμένα ανθρώπινα σύνολα, υπάρχει διάχυτη, μια σκοτεινή συννεφιά, μέσα στην οποία, δεσπό-ΖΕΙ η απελπισία. Η έλλειψη αισιοδοξίας. Τ' όνειρο τ' απατηλό, του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Ζήτησα από τα παιδιά, σε μια εποχή που ο δάσκαλος καλείται ν' αξιολογεί τους μαθητές του, μ' εναλλακτικούς τρόπους αξιολόγησης, μια «περίεργη» εργασία. Τους είπα να φωτογραφίσουν τον ουρανό του χωριού τους, όταν αυτός θα είναι συννεφιασμένος. Το αποτέλεσμα, ήταν αυτό που βλέπετε. Ένας ουρανός σ' όλες τις αποχρώσεις του μαύρου, του γκρίζου, του κόκκινου...

Καταλήξαμε πως στην Κοινωνία, όσο περνούν τα χρόνια, τα σύννεφα θα πολλαπλασιά-ΖΩΝΤΑΙ. Παρατηρήσαμε και κάτι άλλο. Πως πάντα πίσω από τις συννεφιασμένες Κυριακές του Βασίλη Τσιτσάνη, αν κάνουμε την υπομονή του Γρηγόρη Μπιθικώτση και της Αλίκης Βουγιουκλάκη, θα δούμε να ξεφυτρώνει ξανά και ξανά, μια ΕΛΠΙΔΑ. Ο ουρανός, να γίνεται πιο γαλανός. Μια λεμονιά, ν' ανθί-ΖΕΙ στη γειτονιά.

Είδα όμως, στα πρόσωπα των νέων που είχα μπροστά μου, την απαίτηση, να κάνω κι εγώ ο δάσκαλος, μια «περίεργη» κατ' οίκον εργασία. Να φωτογραφίσω κι εγώ, τον ουρανό της ψυχής μου. Το επόμενο βαθύ χάραμα, έκανα το project μου. Και ξέρετε τι είδα; Όλα τα σύννεφα του κόσμου, σε μια ψυχή. Και μετά, διερωτόμαστε γιατί δεν πείθει ο δάσκαλος μέσα από την πολυγνώση του. Πως η ζωή δεν είναι μουντή. Πως η ζωή είναι όμορφη. Στο τελευταίο φετινό μάθημα, τους ζήτησα συγνώμη. Και τους ζωγράφισα στον ασπροπίνακα, τ' άσπρα καράβια του Σωτήρη Σκίπη και του Γιάννη Σπανού.

Υ.Γ(1) Αξί-ΖΕΙ στα παιδιά αυτά, ένας πιο γαλανός ουρανός.
Ένας πιο ρόδινος γυαλός. Μυριστικός. Ευωδιαστός.

Υ.Γ(2) Η αξιολόγηση, ξεκινά πρώτα μέσα από τον κάθε παιδαγωγό ξεχωριστά

*Βοηθός Διευθυντής
Γυμνάσιο Κάτω Πύργου Τηλλυρίας