- ΟΕΛΜΕΚ
- 10 Μαρ 2026 - 07:24
Εις μνήμην
ΤΗΣ ΡΕΒΕΚΚΑΣ ΣΙΕΚΚΕΡΗ*
Αγαπημένη Σοφία,
Σε βλέπω στη φωτογραφία σου που κατέκλυσε σήμερα όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εκείνο το χαμόγελο σου να αντανακλάς φως. Με το ωραίο σου φουστάνι και την τσάντα σου να ποζάρεις χαρούμενη ίσως σε ένα σχολικό χώρο και ξαφνικά σκέφτομαι πόση αχρείαστη, ανούσια κακία είναι γεμάτος ο μικρόκοσμος μας.
Σήμερα όλος ο εκπαιδευτικός κόσμος της Κύπρου και της Ελλάδας θρηνεί γιατί είναι γεμάτος ενσυναίσθηση για όσα τράβηξες και για όσα μελλούμενα άσχημα μας περιμένουν. Βλέπεις οι καιροί που οι άνθρωποι σηκώνονταν πάνω να ασπαστούν τον δάσκαλο στους καφενέδες της υπαίθρου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αλήθεια θα ήτανε καλός τίτλος για διδακτορικό μια ιστορική μελέτη για το πότε και πως ακριβώς χάθηκε παντελώς ο σεβασμός προς τον εκπαιδευτικό κόσμο. Πως από τον τεράστιο ρόλο που είχε ο δάσκαλος που διαμόρφωνε συνειδήσεις και πολιτικές θέσεις, που ήταν μπροστάρης σε εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες πέρασε σε αυτόν το ταλαιπωρημένο νεροκουβαλητή της διδακτέας ύλης;
Σοφία μου, σπάζω το κούφιο μου κεφάλι για να βρω σε ποιο άλλο επάγγελμα όλοι έχουν λόγο και όχι μόνο. Που αλλού είναι όλοι φωστήρες και ειδικοί; Γιατί πραγματικά εγώ δεν θυμάμαι να έχω λόγο παρέμβασης στο επάγγελμα του οικοδόμου και να του πω ότι « ξέρεις βρε φίλε, δεν νομίζω ότι έβαλες τα τούβλα ίσια» και να με πάρει σοβαρά. Επίσης, δεν θυμάμαι να πω, ας πούμε, σε έναν υδραυλικό ότι δεν έβαλε σωστά το καζανάκι γιατί με τόσα γύρω μας ένα λειτουργίσιμο καζανάκι είναι σωστό να βρίσκεται καλού ή κακού. Δεν θυμάμαι να είχα λόγο στην αγόρευση ενός δικηγόρου ή στο σχέδιο ενός αρχιτέκτονα απλούστατα γιατί δεν είμαι ειδικός.
Παρόλαυτα, όλη η κοινωνία εδώ και δεκαετίες είναι ειδική στο να κρίνει και να κατακρίνει τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων (λίγο περισσότερο εκείνους της Μέσης Εκπαίδευσης). Όλα φταίνε σε όλους. Ανεπαρκείς εκπαιδευτικοί, κακοί βαθμολογητές, χωρίς κατανόηση και σωστή επαγγελματική κατάρτιση κλπ και κλπ...
Πρώτοι σέρνουν τον χορό τα ΜΜΠ ( Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης) με το να δίνουν βήμα σε όποιον θέλει να βγάζει τα σώψυχα του εναντίον του κακού πάντοτε εκπαιδευτικού που στοχεύει το παιδί του. Δεύτεροι, κάνουν στροφούλες στον χορό αυτό και ενίοτε κτυπούν και παλαμάκια, οι της πολιτείας άρχοντες με τα ευφάνταστα σχέδια τους, τις ύλες τους και τα προγράμματα τους σε ένα συμπεριλιπτικό σχολείο που μόνο συμπεριλιπτικό δεν είναι, μάλλον για ακταρμάς μας βγαίνει, καθώς η μια εγκύκλιος αναιρεί την άλλη και οι προύχοντες στα απάνω στρώματα δεν έχουν μια καθολική πολιτική για ένα σύγχρονο δημοκρατικό σχολείο στα έργα, και όχι στα λόγια.
Τρίτον, οι γονείς, που ποιος ξέρει τι βιώματα ίσως κουβαλούν και τα έχουν με τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς που «κάθονται δυό μήνες το Καλοκαίρι» και έχουν παχουλούς μισθούς, κουβέντα που πολλές φορές αναφέρουν και τα παιδιά τους για να πάρουν την απάντηση απο μας «Τότε να γίνετε και εσείς εκπαιδευτικοί» για να λάβουμε ομοφωνη, ηχηρή απάντηση « Οχι, βέβαια.» Το κατά τα άλλα ζηλευτό επάγγελμα στην πραγματικότητα μόνο ζηλευτό δεν είναι, καθώς ο εκπαιδευτικός καλείται να ανταπεξέλθει σε τάξεις με 25 διαφορετικές προσωπικότητες, συνήθως αβοήθητος, με παιδιά κουρασμένα από το τρέξιμο στα φροντιστήρια και με την αντίληψη ότι το πρωινό δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το απογευματινό σχολείο.
Οι γονείς στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν οικονομικά και επαγγελματικά και να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής, παρερμηνεύουν τον ρόλο τους και αντί να βρίσκονται δίπλα στους εκπαιδευτικούς, συχνά βρίσκονται απέναντι τους. Με λυπεί το γεγονός ότι πολλές φορές εκπαιδευτικοί έχουν στραφεί εναντίον συναδέλφων τους σε μια πρωτοφανή έκρηξη έλλειψης ενσυναίσθησης. Είναι πραγματικά τραγικό να ακούς παιδιά να απειλούν εκπαιδευτικούς όταν τους κάνουν κάποια σύσταση ότι οι γονείς τους θα πάρουν τηλέφωνο στο υπουργείο. Ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι εκεί θα βρούν ανθρώπους που θα ρίξουν τους εκπαιδευτικούς που είναι και θύματα βίας πολλές φορές για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.
Σοφία μου, σε μια σπάνια μου παρέμβαση σε συνεδρία Καθηγητικού Συλλόγου κάπου δέκα χρόνια πριν, είπα ότι η τιμωρία είναι δικαίωμα του μαθητή. Και για να μην παρεξηγηθώ όταν χρησιμοποιώ την λέξη ‘τιμωρία΄, δεν εννοώ τίποτα άλλο από τα όρια. Γιατί, αγαπητοί γονείς, με το να βάζεις ΄όρια΄ σε ένα παιδί, του εξασφαλίζεις πρωτίστως το αίσθημα της ασφάλειας. Δεν το αφήνεις αβοήθητο, να σχοινοβατά ανάμεσα στο κακό και το καλό. Ξέρει από πριν τι είναι σωστό και τι λάθος και έτσι νιώθει οικεία μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Αντιθέτως, το παιδί που δεν έχει όρια καταδικάζεται σε ένα κυκεώνα ανασφάλειας και καλείται να κάνει επιλογές που δεν θέλει, αλλά νιώθει ότι πρέπει να κάνει, για να αποδείξει στους συνομίληκους του ότι είναι άνετος και κουλ.
Κάπως έτσι φτάσαμε σε ‘ ανεπαρκείς’ εκπαιδευτικούς σαν εσένα και εμένα και τον δίπλα και τον παραδίπλα, Σοφία μου. Να παλεύουμε στις τάξεις και τις αυλές όπου το ‘ F- words ‘ είναι καθημερινότητα και η παραβατικότητα είναι νόρμα και όχι εξαίρεση. Να μας ρίχνουν μπουκάλια, να μας φτύνουν και να μας λοιδωρούν...όπως έκαναν σε σένα. Και εμείς εκεί να δίνουμε αυτό που ξέρουμε να δίνουμε, αγάπη για την δουλειά μας και ένα αυτί να ακούμε τα παιδιά που δεν έχουν αλλού φωνή.
Έχουν ξεφύγει τα πράγματα, Σοφία μου, σε άλλα σχολεία πολύ και σε άλλα λιγότερο. Το βρισίδι πάει σύννεφο, το τσιγάρο και το vape ροζ- μωβ σύννεφο και κάποια μέτρα που λέγονται καταγγελίες στα συρτάρια. Τι να περιμένουμε; Να μπουν μαθητές με ένα καλασνίκοφ να μας καθαρίσουν; Η τοξική εμπάθεια που δέρνει κυριολεκτικά την κοινωνία μας έχει καταντήσει μάστιγα. Ατάκες του στυλ « μα έχει το τάδε και το τάδε θέμα ο μαθητής και έτσι δεν πειράζει που έβρισε λιγάκι ή έκανε ένα κομματάκι bullying» ή «μα αυτή δεν στέκεται στην τάξη.» δίνουν και παίρνουν. Κανένας δεν διερωτάται ποτέ μήπως τα παιδιά έχουν έλλειψη βασικής παιδείας τρόπων ευγένειας.Ή με ποια όπλα θα ανταπεξέλθει ο εκπαιδευτικός όταν βασικά τον έχουν ξεδοντιάσει; Μου θυμίζει την κουβέντα που όταν οι μαθητές πάρουν είκοσι το πήραν με την αξία τους, αλλά όταν πάρουν κάτω από τη βάση φταίει ο καθηγητής που δεν τα έκανε κουκιά καθαρισμένα. Το ότι πολλά παιδιά αδιαφορούν και δεν μελετούν είναι άνευ σημασίας.
Αγαπημένη μου Σοφία, όλοι λίγο ή πολύ κινδυνεύσαμε σε ένα σχολείο ή νιώσαμε αποτυχημένοι, ενώ στην πραγματικότητα δεν φταίγαμε. Μα κανένας μας δεν έχασε το υπέρτατο αγαθό της ζωής επειδή κάποια παιδιά δεν είχαν το δικαίωμα στα όρια. Η λύπη θα σε βασάνιζε γιατί αγαπούσες την δουλειά σου και τους ανθρώπους. Αυτή η βαθιά λύπη και η εγκληματική αδιαφορία των γύρω σου σε έφαγε. Τα παιδιά, ποιος ξέρει και αυτά, με τι βιώματα έγιναν μικροί εγκληματίες. Όσο για τον τοπικό Σύνδεσμο Γονέων, ασχολίαστο θα το αφήσω. Ζούμε σε καιρούς όπου όλα σε όλα τα επίπεδα έχουν κλονιστεί και γύρω μας κυριαρχεί το άδικο, η δύναμη του ισχυρού, το αλληλοφάγωμα και το ρουσφέτι. Ο Δαρβίνος θα ήταν περήφανος. Αυτά βλέπουν τα παιδιά και αυτά μιμούνται. Όπου η αναρχία διαφεντεύει, όμως μέλλον δεν υπάρχει.
Σοφία μου, εκεί που πας σου εύχομαι ένα παράδεισο, σε ένα σχολείο με παιδιά που ξέρουν να εκτιμούν και να σέβονται. Σου εύχομαι να φύγεις από το εκπαιδευτικό σκοτάδι που σε σκότωσε και να πας στο φως, εκείνο το φώς από τα μάτια σου που φώτισε για λίγο τις σκληρές και αμείλικτες οθόνες των κινητών μας.
Αιωνία σου η μνήμη.
*Εκπαιδευτικός
Comments (0)
This thread has been closed from taking new comments.
