- ΠΟΕΔ
- 16 Δεκ 2025 - 09:03
Ένα ακριβό σχέδιο αξιολόγησης χωρίς πολιτική πυξίδα
*ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΤΙΝΗ
«Κάθε χρόνο, θα δίνουμε €13εκ. για την αξιολόγηση εκπαιδευτικών». Μα για κάτι που εκπαιδευτικοί και βουλευτές εντοπίζουν ουσιαστικές αδυναμίες και στρεβλώσεις; Μήπως μπορούμε να πετύχουμε κάτι καλύτερο;
Οι δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας στις 15 Δεκεμβρίου δεν ήταν απλώς μια διευκρίνιση αριθμών. Ήταν μια πολιτική παραδοχή που γίνεται δημόσια για πρώτη φορά. Τα σχεδόν 13 εκατομμύρια ευρώ που προνοούνται για το σχέδιο αξιολόγησης δεν αποτελούν μια εφάπαξ δαπάνη, αλλά ένα επαναλαμβανόμενο κόστος σε βάθος χρόνου. Κι αυτό αλλάζει πλήρως τα δεδομένα.
Για πρώτη φορά, η Υπουργός αναγνωρίζει δημόσια αυτό που εδώ και καιρό επισημαίνεται: ότι το μεγαλύτερο μέρος του κονδυλίου – θα πρέπει να πλησιάζει περίπου το 75%– κατευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στη δημιουργία και διατήρηση θέσεων επιθεωρητών, με υψηλό μισθολογικό κόστος. Δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως για κάθε μία θέση Α13 και Α14, σε ένα σύστημα που ήδη ασφυκτιά από ιεραρχία και γραφειοκρατία. Ναι, για μερικές θέσεις των 100+ χιλιάδων ευρώ η καθεμιά ετησίως!
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Διότι η επιλογή αυτή αποκαλύπτει μια αντίληψη μεταρρύθμισης που επενδύει στην κορυφή και όχι στη βάση του εκπαιδευτικού συστήματος. Αντί να ενισχύονται οι σχολικές μονάδες, ενισχύεται ένας μηχανισμός ελέγχου, αποκομμένος από την καθημερινή πραγματικότητα των σχολείων.
Κι όμως, υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Με πολύ πιο απλό και ουσιαστικό σχεδιασμό, θα μπορούσε να εφαρμοστεί ένα σχέδιο που να προσφέρει πραγματική διοικητική στήριξη στα σχολεία, να δημιουργεί διευθυντικές θέσεις εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές ανάγκες –όπως στην Προδημοτική Εκπαίδευση– και να οδηγεί σε μια πιο λειτουργική και παιδαγωγικά χρήσιμη αξιολόγηση. Ένα σχέδιο που θα παράγει καλύτερα δεδομένα για εκπαιδευτικούς και μαθητές, θα βελτιώνει τις εργασιακές συνθήκες και θα αξιοποιεί πιο συνετά το δημόσιο χρήμα.
Η σημερινή παραδοχή της Υπουργού θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό στη Βουλή. Διότι αποδεικνύει ότι προωθείται ένα σχέδιο το οποίο δεν στέκει ούτε πρακτικά ούτε οικονομικά, με επαναλαμβανόμενες δαπάνες που δεσμεύουν τον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς εγγυήσεις ουσιαστικού αποτελέσματος.
Αν ήμουν Υπουργός Οικονομικών ή Βουλευτής, θα ανησυχούσα σοβαρά. Όχι μόνο για το αν αυτή η «μεταρρύθμιση» θα αποδώσει, αλλά για το τι κόστος θα αφήσει πίσω της. Η εκπαίδευση χρειάζεται μεταρρυθμίσεις με όραμα, στόχευση και μέτρο – όχι ακριβούς μηχανισμούς που αναπαράγουν τις παθογένειες του συστήματος.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημοκρατικός Συναγερμός οφείλει, ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη του τόπου, να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Να θέσει ερωτήματα, να διεκδικήσει ουσιαστικές αλλαγές και να διασφαλίσει ότι το δημόσιο χρήμα αξιοποιείται με σύνεση και πραγματικό όφελος για τα σχολεία και την κοινωνία. Η άκριτη δαπάνη δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι πολιτική αποτυχία. Που βαραίνει την εκτελεστική εξουσία. Ας μην γίνει συνένοχη και η Βουλή. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός μπορεί να κάνει τη διαφορά!
*Δάσκαλος, ενεργό μέλος Δημοκρατικού Συναγερμού
Comments (0)
This thread has been closed from taking new comments.
