Η ομηρία χιλιάδων εκπαιδευτικών και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος αδιεξόδου

ΠΟΕΔ
12 Μαρ 2026 - 15:20

Η ομηρία χιλιάδων εκπαιδευτικών και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος αδιεξόδου

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ* ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΝΙΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗ**

Η Δημόσια Εκπαίδευση βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε ένα ηθικό και θεσμικό αδιέξοδο, το οποίο δεν αποτελεί προϊόν τυχαίας συγκυρίας, αλλά αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης και όπως όλα δείχνουν, σκόπιμης κωλυσιεργίας. Το κρίσιμο ζήτημα της διατήρησης των καταλόγων διοριστέων, έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι «κρυφτού» από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας (ΥΠΑΝ), το οποίο οχυρώνεται πίσω από τον φόβο του πολιτικού κόστους, αδιαφορώντας προκλητικά για τις δραματικές συνέπειες στις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Αυτό το ίδιο πολιτικό κόστος αποτελεί και την κύρια αιτία που τα πολιτικά κόμματα αποφεύγουν να αγγίξουν την ουσία του προβλήματος, περιοριζόμενα σε τυπικές κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και ανέξοδες τοποθετήσεις εντυπωσιασμού, αναφέροντας πολύ βολικά, πως περιμένουν από την Εκτελεστική Εξουσία να δράσει και να πράξει.

Η συνάντηση της 13ης Φεβρουαρίου 2026 μεταξύ Υπουργείου και Εκπαιδευτικών Οργανώσεων, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό το βάρος έντονων πιέσεων κυρίως από πλευράς της ΠΟΕΔ, αποδείχθηκε μια κενή περιεχομένου διαδικασία, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Για ακόμη μια φορά, δεν ειπώθηκε τίποτα καινούριο. Το ΥΠΑΝ επέλεξε να κρατήσει κλειστά τα χαρτιά του, αρνούμενο να παρουσιάσει τις περιβόητες νομικές γνωματεύσεις που αναμένονταν επί μήνες. Έκτοτε, δεν έχει γίνει το παραμικρό, πράγμα που επιβεβαιώνει πως ο διάλογος έχει βαλτώσει σε μια επικίνδυνη στασιμότητα, που δεν εξυπηρετεί κανέναν. Εκτός αν ο στόχος είναι να φτάσουμε στο παρά πέντε, ώστε οι αποφάσεις που θα ληφθούν να είναι υπό το βάρος των ασφυκτικών χρονικών πλαισίων που θα απομένουν.

Αυτή η πολιτική αναποφασιστικότητα, πλήττει κατάφωρα τον ανθρώπινο παράγοντα, μετατρέποντας τους εκπαιδευτικούς σε απλούς αριθμούς. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί καλούνται να διδάξουν, να εμπνεύσουν και να στηρίξουν τα παιδιά, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε καθεστώς απόλυτης αβεβαιότητας, βιώνοντας καθημερινά το ψυχοφθόρο βάρος μιας εργασίας με «ημερομηνία λήξης». Η απειλή της κατάργησης των καταλόγων το 2027, δημιουργεί ένα τοξικό περιβάλλον ανασφάλειας, όπου κάθε έννοια προσωπικού και οικογενειακού προγραμματισμού καθίσταται αδύνατη. Είναι παράλογο, αν όχι ανήθικο, να απαιτεί η Πολιτεία τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και κατάθεση ψυχής, από ανθρώπους που αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους, απαξιώνοντας προκλητικά τα χρόνια υπηρεσίας, την εμπειρία και την ανεκτίμητη προσφορά τους στα σχολεία. Η θυματοποίηση αυτών των εκπαιδευτικών είναι μια ανοιχτή πληγή που υποσκάπτει τα θεμέλια του Δημόσιου Σχολείου.

Την ίδια στιγμή, η διαφαινόμενη κατάργηση των καταλόγων χωρίς τη διασφάλιση των υπηρετούντων, προμηνύει μια εφιαλτική έλλειψη προσωπικού. Ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο οι χώρες αγωνιούν για την εύρεση εκπαιδευτικών, η Κύπρος επιλέγει να οδηγήσει στην έξοδο το έμπειρο δυναμικό της, δημιουργώντας ένα κενό που καμία βιαστική νομοθετική ρύθμιση της τελευταίας στιγμής δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει. Η απομάκρυνση εκπαιδευτικών που στηρίζουν το σύστημα επί σειρά ετών, θα επιφέρει ανυπολόγιστο κόστος στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Το ΥΠΑΝ, επιδεικνύοντας μια στάση κατώτερη των περιστάσεων, φαίνεται να λησμονεί ότι η εκπαίδευση δεν είναι μια ψυχρή άσκηση επί χάρτου, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί σταθερότητα, όραμα και σεβασμό σε αυτούς που τον κρατούν όρθιο. Η συνέχιση της τακτικής του «στρουθοκαμηλισμού» θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. Τα τελικά θύματα αυτής της κατάστασης, δεν θα είναι μόνοι οι εκπαιδευτικοί, αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές, που θα βρεθούν σε σχολεία αποδυναμωμένα από το πιο πολύτιμο και έμπειρο δυναμικό τους.

*Γενικός Γραμματέας Α.Κί.ΔΑ., Β. Γενικός Γραμματέας ΠΟΕΔ

**Πρόεδρος Α.Κί.ΔΑ., Πρόεδρος ΠΟΕΔ Λάρνακας