Μετά τη Σοφία Χρηστίδου: Όταν ο καθηγητής μένει μόνος

ΟΕΛΜΕΚ
09 Μαρ 2026 - 11:00

Μετά τη Σοφία Χρηστίδου: Όταν ο καθηγητής μένει μόνος

Ένα τραγικό περιστατικό στην Ελλάδα που πρέπει να μας προβληματίσει και στην Κύπρο.

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Υπάρχουν σήμερα εκπαιδευτικοί που πηγαίνουν στο σχολείο με κόμπο στο στομάχι. Όχι επειδή φοβούνται το μάθημα. Αλλά επειδή δεν ξέρουν τι θα αντιμετωπίσουν μέσα στην ίδια τους την τάξη.

Ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου συγκλόνισε πολλούς ανθρώπους. Και μαζί του έφερε ξανά στο προσκήνιο μια συζήτηση που συχνά αποφεύγουμε. Πόσο προστατευμένοι είναι σήμερα οι εκπαιδευτικοί μέσα στο σχολείο;

Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και συχνότερα για περιστατικά απαξίωσης, έντασης και επιθετικών συμπεριφορών προς εκπαιδευτικούς. Εκπαιδευτικοί που προσπαθούν να επιβάλουν στοιχειώδεις κανόνες βρίσκονται αντιμέτωποι με ειρωνείες, προκλήσεις και συστηματική διάλυση του μαθήματος.

Και όταν επιχειρήσουν να βάλουν ένα όριο, συχνά ακολουθεί ένας δεύτερος κύκλος πίεσης. Τηλέφωνα από εξοργισμένους γονείς, καταγγελίες, επιστολές από δικηγόρους, δημόσια στοχοποίηση.

Έτσι περνά σιωπηλά μέσα στην τάξη ένα επικίνδυνο μήνυμα:

Ο εκπαιδευτικός δεν έχει στήριξη.

Τα παιδιά το αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα. Και όταν πιστέψουν ότι δεν υπάρχουν συνέπειες, τα όρια αρχίζουν να καταρρέουν. Τότε η τάξη κινδυνεύει να μετατραπεί από χώρο μάθησης σε αρένα.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν είναι όλοι οι μαθητές έτσι. Δεν είναι όλοι οι γονείς έτσι. Και φυσικά οι εκπαιδευτικοί δεν είναι αλάνθαστοι.

Όμως υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε.

Το bullying προς εκπαιδευτικούς υπάρχει.

Και όσο η κοινωνία κάνει πως δεν το βλέπει, τόσο θα μεγαλώνει.

Η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει ουσιαστικά τους εκπαιδευτικούς: με σαφείς κανόνες και μέτρα, με αποτελεσματικές διαδικασίες αντιμετώπισης περιστατικών βίας και με πραγματική στήριξη όταν ένας εκπαιδευτικός προσπαθεί να προστατεύσει την τάξη.

Όμως η στήριξη δεν αφορά μόνο την Πολιτεία. Αφορά και τη στάση της ίδιας της σχολικής ηγεσίας. Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται μόνο αξιολόγηση. Χρειάζονται στήριξη. Χρειάζονται διευθυντές που να είναι δίπλα τους όταν η τάξη δυσκολεύει, όχι απέναντί τους όταν ξεσπά μια κρίση.

Την ίδια στιγμή, οι εκπαιδευτικές οργανώσεις έχουν ευθύνη να αναδείξουν αποφασιστικά το πρόβλημα και να απαιτήσουν άμεσα ουσιαστικά μέτρα προστασίας και στήριξης των εκπαιδευτικών. Οφείλουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, δίπλα σε κάθε συνάδελφο που βρίσκεται εκτεθειμένος ή στοχοποιημένος, υπερασπιζόμενες έμπρακτα το δικαίωμα των εκπαιδευτικών να εργάζονται με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και επαγγελματική προστασία. Η αλληλεγγύη μεταξύ των εκπαιδευτικών δεν μπορεί να είναι απλώς διακηρυκτική. Πρέπει να μεταφράζεται σε συλλογική δράση, διεκδίκηση και ουσιαστική στήριξη, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους νομικής κάλυψης όπου αυτό απαιτείται.

Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο κτήρια και προγράμματα.

Είναι οι άνθρωποι που στέκονται κάθε μέρα μπροστά σε μια τάξη.

Και όταν μια κοινωνία αφήνει μόνους τους εκπαιδευτικούς της, τελικά αφήνει μόνα και τα παιδιά της.

*Πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Καθηγητών.