- ΟΕΛΜΕΚ
- 20 Νοε 2025 - 12:33
Μια Αξιολόγηση - Ένα ψέμα - Ένας αποπροσανατολισμός
ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ*
Μετά και την τελευταία κινητοποίηση των καθηγητών, αλλά και την επερχόμενη των δασκάλων, φαίνεται να μπαίνει -επιτέλους- το ζήτημα της Αξιολόγησης των Εκπαιδευτικών και του Εκπαιδευτικού έργου, στον δημόσιο διάλογο, κάτι το οποίο έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού, σε παράλληλη διαδικασία ενός δομημένου διαλόγου, στα πλαίσια του Συμβουλίου Παιδείας, το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε η παρούσα κυβέρνηση, το Υπουργείο Παιδείας.
Αντιπαρέρχομαι, τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, και αναφέρομαι στη σεξιστική αναφορά του προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ για την Υπουργό, η οποία είναι και καταδικαστέα και όφειλε ο πρόεδρος της Οργάνωσης ν΄απολογηθεί. Μια αναφορά που έδωσε λαβή σε διάφορους κύκλους να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την ουσία του ζητήματος.
Είναι γενικά παραδεκτό ότι το υφιστάμενο σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών απαιτεί διαφοροποίηση και εκσυγχρονισμό. Το αίτημα μας είναι η διαμόρφωση ενός νέου συστήματος αξιολόγησης που θα πρέπει να επιτευχθεί συναινετικά, μέσα από έναν ανοιχτό, δομημένο και συστηματικό διάλογο (που δεν έγινε ποτέ) στον οποίο σημαντικός θα είναι ο ρόλος των άμεσα επηρεαζόμενων, δηλαδή των εκπαιδευτικών.
Από το 1994 η οργάνωση μας καταβάλει προσπάθειες για εισαγωγή ενός νέου συστήματος αξιολόγησης. Ένα σύστημα που θα καταργούσε τον επιθεωρητισμό, τον αυταρχισμό, την αστυνόμευση. Ένα σύστημα που θα απέβλεπε στη βελτίωση της παιδείας, στην αξιολόγηση της μονάδας και του έργου που παράγεται και όχι στο στήσιμο του καθηγητή στον τοίχο. Που θα έβγαζε τον καθηγητή από το ραγιαδισμό και που δεν θα ήταν απλά εκτελεστής οδηγιών αλλά μέτοχος και κοινωνός στα δρώμενα. Η αξιολόγηση να σταματήσει να είναι ατομική υπόθεση και να μετατραπεί σε συλλογική διαδικασία.
Το υφιστάμενο σύστημα αξιολόγησης, σύμφωνα με όλες τις έρευνες και μελέτες και ιδιαίτερα της Έκθεσης των επτά (7) Ακαδημαϊκών που αξιολόγησαν το κυπριακό Εκπαιδευτικό Σύστημα, κατέδειξαν ότι πρόκειται για ένα απηρχαιωμένο σύστημα. Έγιναν μάλιστα και συγκεκριμένες εισηγήσεις για κατάργηση του. Αντί αυτού το Υπουργείο φέρνει μια πρόταση, που όχι μόνο διατηρεί τη φιλοσοφία του υφιστάμενου, αλλά το κάνει χειρότερο. Μια πρόταση που έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της εκπαίδευσης ως κοινωνικού αγαθού. Επιχειρείται η εφαρμογή ενός αυταρχικού μηχανισμού ελέγχουν μέσα από μια ασφυκτική γραφειοκρατία. Διπλασιάζει τους Επιθεωρητές αντί να τους καταργήσει, αλλάζει τα ονόματα τους, αλλά όχι την υφή, αλλοιώνει τις σχέσεις, την κουλτούρα και εν γένει το σχολικό κλίμα, με τον Διευθυντή να μετατρέπεται σε «μικρό» επιθεωρητή. Ο παιδαγωγικός χαρακτήρας του σχολείου τορπιλίζεται.
Αν πραγματικά ήθελαν βελτίωση της εκπαίδευσης δεν θα οικοδομούσαν μηχανισμούς αξιολόγησης και «σύστημα ποινών», αλλά θα ξεκινούσαν από τη στήριξη του εκπαιδευτικού και θα ενίσχυαν τον παιδαγωγικό, συμβουλευτικό ρόλο του Συμβούλου. Τώρα, ούτε λίγο ούτε πολύ, για τον εκπαιδευτικό οι επιθεωρητές, οι «χωροφύλακες», γίνονται δύο. Ο ένας θα κινείται κατά βάση έξω και γύρω από το σχολείο και ο άλλος, ο Διευθυντής, θα κινείται μέσα στο χώρο του Σχολείου, με ότι αυτό σημαίνει. Θα έχουν το δικαίωμα να μπαινοβγαίνουν στις τάξεις με σκοπό να συντάξουν Εκθέσεις. Θα αποφασίζουν για την υπηρεσιακή και επαγγελματική εξέλιξη του εκπαιδευτικού, για το μισθό, και τον βαθμό του. Θα δίνουν οδηγίες γραπτές, μέσα από εγκυκλίους, ενίοτε και προφορικές. Θα έχουν το δικαίωμα να επιβάλουν ποινές στους εκπαιδευτικούς οι ίδιοι και στις σοβαρότερες περιπτώσεις θα παραπέμπουν τον εκπαιδευτικό στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (ΕΕΥ) για τα περαιτέρω!!!! Ακόμα και τα δευτεροβάθμια σώματα στα οποία θα προσφεύγει ο εκπαιδευτικός για να βρει το δίκιο του κι΄αυτα πλήρως ελεγχόμενα από το υπουργείο. Ακόμα και η διαδικασία Μεταξιολόγησης και αυτή πλήρως ελεγχόμενη.
Οι προεκτάσεις της εφαρμογής ενός τέτοιου Σχεδίου Αξιολόγησης θα είναι καταλυτικές, αφού θα οδηγήσουν σε μια αυταρχική ισοπεδωτική λειτουργία ολόκληρη την εκπαίδευση του τόπου. Βροχή από οδηγίες, εγκυκλίους, υποδείξεις που θα καθορίζουν και τις λεπτομέρειες, ώστε ο έλεγχος να γίνεται απόλυτος, ενώ στη διδακτική πράξη θα εδραιωθεί σταδιακά η τυποποίηση και ο φορμαλισμός.
Και το Σχολείο δεν δίνει μόνο γνώσεις στα παιδιά, αλλά διαπαιδαγωγεί, φτιάχνει όσο μπορεί τους αυριανούς ανθρώπους και πολίτες. Κι΄ επειδή αυτό είναι αναμφισβήτητο, θα πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς ότι ο αυταρχισμός του επιθεωρητή δεν μένει στο ίδιο αλλά περνάει στον εκπαιδευτικό κι από τον εκπαιδευτικό στα παιδιά τους και στους αυριανούς πολίτες. Κι είναι αυτονόητο ότι κανένας γονιός δεν θέλει να γίνει το παιδί του άτομο δειλό και φοβισμένο. Πέρα απ΄ αυτό, αυταρχισμός και μάθηση βρίσκονται σε μόνιμη διάσταση.
Δυστυχώς, το «νέο» Σχέδιο Αξιολόγησης του ΥΠΑΝ μας πάει πολύ πίσω, εκεί όπου συναντάει την Κοινοπραξία ΑΘΗΝΑ που εκπόνησε πριν 20 χρόνια, πανομοιότυπο Σχέδιο το οποίο αποδείχτηκε ανεφάρμοστο και καμιά κυβέρνηση, Βουλή ή Οργάνωση το υιοθέτησε, γιατί ακριβώς δεν έλαβε υπόψη την κυπριακή πραγματικότητα πρωτίστως.
Είναι, όμως, λυπηρό, η κυβέρνηση (και μάλιστα δια στόματος προέδρου) να κουνά το δάκτυλο στους εκπαιδευτικούς, ότι δήθεν δεν θέλουν να αξιολογούνται, ή ότι δεν θα επιτρέψει να χαθεί ούτε ένα ευρώ!!! Ψεύδεται όταν λέει ότι το Σχέδιο θα πρέπει να ψηφιστεί φέτος, ενώ υπάρχει περιθώριο μέχρι και το 2026, πράγμα που δεν δίνει στη δημοσιότητα, όπως και την περιβόητη Επιστημονική Επιτροπή που καθοδηγά και συμβουλεύει.
Κυρία Υπουργέ, πάρτε την πρότασή σας πίσω. Στην εκπαίδευση δεν αποφασίζουμε και διατάζουμε, ούτε πρώτα ψηφίζουμε και μετά αποφασίζουμε. Επιδιώκουμε τη μεγαλύτερη συναίνεση. Με σύνεση. Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να πετύχει αν δεν αγκαλιαστεί από τους γονείς, τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και κατ΄ επέκταση τα οργανωμένα σύνολα της κοινωνίας.
Διευθυντής Λυκείου
Comments (0)
This thread has been closed from taking new comments.
