Νίκησε η αξιοπρέπεια των Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικών

ΠΟΕΔ
03 Απρ 2026 - 13:31

Νίκησε η αξιοπρέπεια των Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικών

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ*

Η απόφαση της Βουλής στις 2 Απριλίου για τους Αορίστου Χρόνου Εκπαιδευτικούς ήταν μια ξεκάθαρη στιγμή πολιτικής επιλογής και ευθύνης. Μια στιγμή που κατέγραψε, χωρίς περιθώρια παρερμηνειών, ποιοι στέκονται διαχρονικά δίπλα στους εκπαιδευτικούς.

Με την ψήφιση της πρότασης νόμου του ΑΚΕΛ, για την απαγόρευση απόλυσης των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών σε περιπτώσεις πλεονασμού, η Βουλή προχώρησε σε μια απόφαση με ουσιαστικό κοινωνικό και πολιτικό βάρος. Πρόκειται για την αναγνώριση του αυτονόητου, ότι οι αορίστου χρόνου εκπαιδευτικοί δεν είναι προσωρινές λύσεις ούτε αναλώσιμο προσωπικό. Είναι άνθρωποι που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος, που κρατούν καθημερινά όρθια τα σχολεία και που, παρά τη μακροχρόνια προσφορά τους, στερούνταν μέχρι σήμερα βασικές εγγυήσεις εργασιακής ασφάλειας.

Για χρόνια, το ζήτημα αυτό παρέμενε σε εκκρεμότητα. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες ρύθμισης, βρέθηκε αντιμέτωπο με καθυστερήσεις, αντιδράσεις και πολιτικές επιλογές που συχνά απομάκρυναν τη συζήτηση από την ουσία. Η ανάγκη προστασίας των εκπαιδευτικών από την απόλυση παρουσιαζόταν από διάφορους κύκλους ως υπερβολική ή ακόμη και αχρείαστη. Όμως η πραγματικότητα ήταν και παραμένει διαφορετική, διότι για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, η εργασιακή ασφάλεια δεν είναι θεωρητική έννοια. Είναι ζήτημα επιβίωσης, αξιοπρέπειας και στοιχειώδους δικαιοσύνης.

Η απόφαση της Βουλής δεν προέκυψε στο κενό. Είναι το αποτέλεσμα μιας επίμονης διεκδίκησης ανθρώπων που αρνήθηκαν να αποδεχτούν την αδικία ως κανονικότητα. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Γιατί αποδεικνύει ότι ακόμη και σε ένα περιβάλλον έντονων αντιστάσεων, η διεκδίκηση μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Την ίδια στιγμή, η στάση όσων καταψήφισαν την πρόταση δεν μπορεί να υποβαθμιστεί ως μια απλή πολιτική διαφοροποίηση. Όταν τίθεται ενώπιόν σου το ερώτημα αν θα προστατευτούν εργαζόμενοι με πολυετή προσφορά ή αν θα παραμείνουν εκτεθειμένοι στην ανασφάλεια, η επιλογή δεν είναι τεχνική. Η επιλογή είναι βαθιά πολιτική και αξιακή. Η καταψήφιση του ΔΗΣΥ αποτελεί μια συνειδητή επιλογή που καταγράφεται και κρίνεται.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η σημερινή εξέλιξη αποκτά έναν ευρύτερο συμβολισμό. Μαζί με την υπερψήφιση της πρότασης νόμου νίκησε και η αξιοπρέπεια των αορίστου χρόνου εκπαιδευτικών. Μια αξιοπρέπεια που για χρόνια δοκιμάστηκε, αμφισβητήθηκε και, σε ορισμένες περιπτώσεις, υποτιμήθηκε. Ωστόσο, η ψήφιση της πρότασης δεν αποτελεί το τέλος της διαδρομής. Αντίθετα, σηματοδοτεί την αρχή. Την αρχή μιας διαδικασίας αποκατάστασης μιας χρόνιας αδικίας και επανατοποθέτησης της συζήτησης γύρω από τον ρόλο και την αξία των εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο.

Η ευθύνη, πλέον, δεν σταματά στη σημερινή σύνθεση της Βουλής. Αντίθετα, επεκτείνεται. Η νέα Βουλή οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να ακούει τη φωνή των εκπαιδευτικών όχι μόνο υπό πίεση, αλλά με συνέπεια και προοπτική. Να νομοθετεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη και όχι τις συγκυριακές ισορροπίες ή το πολιτικό κόστος. Να μεταφραστεί σε ουσιαστική αλλαγή. Να γίνει η αρχή μιας νέας σχέσης εμπιστοσύνης, δικαιοσύνης και σεβασμού προς τους ανθρώπους της εκπαίδευσης.

Γιατί η εκπαίδευση δεν αντέχει άλλες εκπτώσεις. Και οι άνθρωποι που τη στηρίζουν καθημερινά έχουν αξιοπρέπεια…

*Πρόεδρος Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών