Οι αόρατες διαδρομές εκατοντάδων εκπαιδευτικών

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Οι δύσκολες καιρικές συνθήκες και οι βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών φέρνουν στην επιφάνεια ένα ζήτημα που παραμένει διαχρονικά αόρατο στη δημόσια συζήτηση: τις μεγάλες διαδρομές εκατοντάδων εκπαιδευτικών, που διασχίζουν καθημερινά την Κύπρο για να βρεθούν στα σχολεία που εργάζονται. Ένα θέμα που σπάνια συζητείται δημόσια, παρότι επηρεάζει άμεσα την ασφάλεια, την ποιότητα ζωής και τις πραγματικές συνθήκες εργασίας των συναδέλφων.

Κάθε σχολική χρονιά, ένας σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών τοποθετείται εκτός της επαρχίας διαμονής του. Το φαινόμενο αφορά διευθυντικά στελέχη και μόνιμους εκπαιδευτικούς, σε ακόμη μεγαλύτερο όμως βαθμό συμβασιούχους, εκπαιδευτικούς αορίστου χρόνου και αντικαταστάτες.

Φέτος, μάλιστα, παρατηρείται περαιτέρω αύξηση τέτοιων περιπτώσεων, με μετακινήσεις από Λευκωσία προς Πάφο, από Λάρνακα προς Πόλη Χρυσοχούς, από Πάφο και Λάρνακα προς Αγρό και Λεμύθου, καθώς και άλλες αντίστοιχες διαδρομές. Πρόκειται για μεγάλες αποστάσεις, που απαιτούν σημαντικό χρόνο μετακίνησης, συχνά σε δύσκολες καιρικές συνθήκες και σε οδικό δίκτυο που δεν είναι πάντα ασφαλές.

Παρά τη σοβαρότητα του ζητήματος, όλη αυτή η επιβάρυνση δεν αποτυπώνεται πουθενά. Δεν συνυπολογίζεται στον εργασιακό φόρτο και δεν αποτελεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης. Δεν υπάρχουν δημόσια, συγκεντρωτικά στοιχεία για το πόσοι εκπαιδευτικοί εργάζονται εκτός επαρχίας κατοικίας, πόσος χρόνος δαπανάται καθημερινά στις μετακινήσεις ή ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της καθημερινότητας, τη στιγμή που οι μετακινήσεις αυτές δεν καλύπτονται με οποιαδήποτε μορφή οδοιπορικών.

Η κατάσταση επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο από την ουσιαστική απουσία μέσων μαζικής μεταφοράς που να εξυπηρετούν τις ανάγκες των εκπαιδευτικών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το αυτοκίνητο δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κόστος, τη σωματική κόπωση και την ασφάλεια.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ό,τι δεν καταγράφεται, δεν αναγνωρίζεται. Και ό,τι δεν αναγνωρίζεται, δεν αντιμετωπίζεται. Οι μετακινήσεις αυτές παραμένουν εκτός της ουσιαστικής συζήτησης για τις πραγματικές συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών.

Την ίδια στιγμή που οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται συχνά στο στόχαστρο της δημόσιας συζήτησης, για το έργο και τον χρόνο εργασίας τους, οι δυσκολίες της καθημερινότητάς τους, όπως οι πολύωρες διαδρομές προς τα σχολεία όπου εργάζονται, παραμένουν στην αφάνεια.

Δεν πρόκειται για ζήτημα προνομίων. Πρόκειται για ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ορθολογικού προγραμματισμού. Η καταγραφή των δεδομένων, η μελέτη του φαινομένου και η αναζήτηση πρακτικών λύσεων, είτε μέσω καλύτερου προγραμματισμού των τοποθετήσεων, είτε μέσω κινήτρων, είτε μέσω ενίσχυσης των δημόσιων μεταφορών, είναι αναγκαία.

Γιατί η εκπαίδευση δεν αρχίζει μόνο στην τάξη. Αρχίζει και από τον δρόμο που οδηγεί σε αυτήν.

 

Tags ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΟΡΑΤΕΣ ΔΑΔΡΟΜΕΣ, ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

---

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---