Πολλά ψέματα ειπώθηκαν, ας πούμε και αλήθειες

ΤΗΣ ΑΣΤΕΡΩΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ*

Η εικόνα του σημερινού δημόσιου σχολείου μπορεί να παρουσιαστεί ως η πιο εξελιγμένη, ως σύγχρονη που ακολουθεί ή αντιγράφει από εδώ κι’ από εκεί ατάκτως διεθνή πρότυπα.

Εντέλει το δημόσιο σχολείο μοιράζει απολυτήρια με αμφιβόλου γνωσιολογικό επίπεδο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Αν ρωτήσεις ένα μάχιμο εκπαιδευτικό, θα σου απαντήσει περίπου τα ακόλουθα: Για τα κακά γνωσιολογικά επίπεδα των μαθητών, καθοριστικό ρόλο παίζει η παραβατικότητα (ίσως τον πρώτιστο), οι ψεύτικες βαθμολογίες και διαγωγές, το μεγάλο γνωσιολογικό εύρος των μεικτών τάξεων, οι βεβιασμένες αποφάσεις για αλλαγές που γίνονται χωρίς  μελέτη.

Πριν οποιαδήποτε αλλαγή, πρώτος που θα έπρεπε να ερωτηθεί είναι ο μάχιμος εκπαιδευτικός. Αντί αυτού είδαμε στο παρελθόν στους δέκτες μας την τραγική εικόνα όπου νομοσχέδια ή προτάσεις νόμου που αφορούσαν την εκπαίδευση να ψηφίζονται από βουλευτές με ...κινητά υπό μάλης, μεταξύ νηφαλιότητας και άγνοιας για το τί ψηφίζεται τη δεδομένη στιγμή. Οι δε προτάσεις νόμου από τους βουλευτές πολλές φορές έχουν χρώμα πολιτικό. Εν ολίγοις βιώνουμε τραγελαφικά ή ακούμε  κύμβαλα αλαλάζοντα. Κι αυτό, για να καρπωθούν τη δεδομένη στιγμή τη δήθεν επιτυχία της πολύ αμφιβόλου αλλαγής.

 Παραδείγματα πολλά: Nα βγάλουμε τα αρχαία από το σχολικό πρόγραμμα, αχρείαστα βαφτίζονται. Μετά να τα επαναφέρουμε στην Α μορφή. Ύστερα λανθασμένη η Α μορφή,  να τα επαναφέρουμε στη Β μορφή.

 Να βάλουμε πολλές γλώσσες επιλογής στο πρόγραμμα.  Όχι , δεν δουλεύει πρακτικά. Να αφήσουμε δύο, να διδάσκονται δυο ώρες τη βδομάδα  κι ότι μάθουν.  Όμως να παρακάθονται και διεθνείς εξετάσεις ! Καλό μεν, εφικτό όσο, αγχωτικό για το διδάσκοντα άλλο τόσο!

Αλλάξαμε το σχέδιο διορισμών, φτιάξαμε δυο καταλόγους για να μπαίνουν οι νεότεροι     (σε πολλές ειδικότητες πάλι 40αρίζουν οι εκπαιδευτικοί) δώσαμε την ευκαιρία στους “νεότερους”, με εξετάσεις υψηλής δυσκολίας , αλλά δεν υπολογίσαμε πως με το τερματισμό του πρώτου καταλόγου ΔΕΝ θα υπάρχει διαθεσιμότητα καθηγητών να στελεχώσουν τα σχολεία σε κάποιες ειδικότητες! Πάμε καλά;

Φαγωθήκαμε να αλλάξουμε το σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, ωσάν να είναι μόνο οι εκπαιδευτικοί που έχουν ευθύνη για τα σχολικά αποτελέσματα..

Ας πούμε πως ήταν εφικτό να παρακολουθεί μια κάμερα τον καθηγητή καθημερινά στη διδασκαλία του, νομίζετε πως τα σχολεία θα έβγαζαν καταρτισμένους ή  πραγματικά άριστους;

Ψέμα μέγα σε όποιον απαντά καταφατικά σε αυτή την ερώτηση.

Ακόμη, η αλήθεια για τα κακά  γνωσιολογικά  αποτελέσματα  του δημόσιου σχολείου  βρίσκεται στο πολύ μεγάλο εύρος των τάξεων και στην παραβατικότητα.

 Η αποτελεσματικότητα του ίδιου καθηγητή σε μια τάξη με απόλυτη ησυχία και  με σεβασμό προς τους πάντες, καθώς και με  πραγματικό επίπεδο μαθητών μεταξύ 14 έως 17 είναι παντελώς διαφορετική από την αποτελεσματικότητα του ίδιου ορεξάτου καθηγητή σε μια τάξη με 5 παραβατικούς και με εύρος γνωσιολογικό από 3 έως 19!

 Και ναι, τα πλείστα τμήματα των δημόσιων σχολείων έχουν όχι μόνο 5 παραβατικούς, αλλά περισσότερους με εύρος τεράστιο!

 Εδώ κάποιοι δεν ξέρουν να γράφουν το όνομά τους και βρίσκονται στο Γυμνάσιο. Άρα λοιπόν, άλλο ένα ψεύτικο δεδομένο είναι και η βαθμολογία από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και από τάξη σε τάξη και από τετράμηνο σε τετράμηνο!

Τώρα ας δούμε και το μέγα θέμα της παραβατικότητας, η οποία πηγάζει και γεννιέται από την ΕΛΛΕΙΨΗ ΓΟΝΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ. Ο γονιός αποποιείται σήμερα των ευθυνών του ακόμη κι αν είναι μορφωμένος,  είτε λόγω των ρυθμών της ζωής, είτε λόγω των οικονομικών της οικογένειας ή άλλων κακών συνθηκών στη σύνθεση της οικογένειας.  Η έλλειψη αυτής της ευθύνης, απέναντι στο παιδί δεν χωρεί καμμιά δικαιολογία. Αυτό λογίζεται ως ανευθυνότητα.

Κάποιοι γονείς εξαγοράζουν τις... τύψεις τους, με ακριβά δώρα ( πχ κινητά) εν όψει του γεγονότος των πολλών εργάσιμων ωρών και που δεν τους μένει  χρόνος για τα παιδιά τους. Πολλοί γονείς δεν έχουν την ικανότητα να περνούν, ακόμη και το λιγοστό τους χρόνο ΠΟΙΟΤΙΚΑ με τα παιδιά τους. Δυστυχώς στην καλύτερη των περιπτώσεων , απλώς συγκατοικούν με τα παιδιά τους και στην περίπτωση των διαζευγμένων οικογενειών δεν συντρέχει ούτε αυτό.

Δεν φταίει λοιπόν το παιδί για το ότι είναι. Έγινε ότι έγινε, κι αν δεν υπάρχει υποστηρικτική οικογένεια, αρωγός επιβάλλεται να είναι το σχολείο.

Τα παιδιά θέλουν αγάπη και αξίες σαρκωμένες σε πρόσωπα.

Οι καθηγητές οφείλουν να είναι πρότυπα με τη στάση τους.

 Επίσης πρέπει να είναι φιλικοί ως ένα βαθμό, να είναι δίκαιοι για να κερδίζουν έτσι  την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των μαθητών τους, να θέτουν εξ αρχής τα όρια και τις ξεκάθαρες απαιτήσεις τους .

 Οφείλουν ακόμα, να επηρεάζουν με θετικό τρόπο τα παιδιά και να τα καθοδηγούν στο σωστό δρόμο. Να είναι δηλαδή οι influencers τους, αν θέλουμε να απευθυνθούμε και λίγο στις δικές τους συχνότητες.

 Πώς μπορεί όμως να το πετύχει αυτό ένας καθηγητής όταν  βάλλεται καθημερινά από τον  γονιό κι΄ απαξιώνεται στα μάτια του παιδιού; Για παράδειγμα, με το γνωστό “κάθουνται τα καλοτζιέρκα, έχουν τόσες διακοπές , σκολάνουν μεσομέρι ,τζαι πιάνουν τόσα!”

Καταλήγουν βέβαια σε αυτά τα απρεπή συμπεράσματα, λόγω της άγνοιας τους για να το πούμε όσο ευγενικά γίνεται. Πού να ήξεραν πώς οι σημερινές συνθήκες  εργασίας ενός καθηγητή και τα συνταξιοδοτικά ωφελήματα του, πόρου απέχουν από αυτά του παρελθόντος.  

Σήμερα αγαπητοί γονείς οι καθηγητές έπρεπε να απαιτήσουν  ακόμη και επίδομα ανθυγιεινού ή τοξικού επαγγέλματος!

Για να πειθαρχήσει ένα παιδί ο γονιός οφείλει και επιβάλλεται να είναι κοντά στο σχολείο και να εδραιώνει δεσμούς . Με το να είναι ένας γονιός κοντά στο σχολείο ενισχύονται οι κοινοί κανόνες, οι οποίοι με το καλημέρα της σχολικής χρονιάς πρέπει να είναι σαφείς και ξεκάθαροι .

Αν και στα σχολεία εφαρμόζεται το μέτρο επίπληξης, της αποβολής με αναστολή, της αποβολής κάποιων ημερών, το μέτρο της αλλαγής τμήματος για πολύ παραβατικό μαθητή, και το μέτρο της αλλαγής σχολείου και εντέλει σχολικού κλίματος για τον ακραίο παραβατικό  ΔΕΝ φαίνεται να πετυχαίνουμε και πολλά πράγματα.

Μήπως έπρεπε να υπήρχε σειρά σεμιναρίων  τα οποία οι γονείς των παραβατικών θα υποχρεώνονταν να τα παρακολουθήσουν, έτσι ώστε να βοηθηθούν στην ανατροφή των παιδιών τους;

Μήπως τα παραβατικά παιδιά θα έπρεπε να παράγουν έργο στο σχολείο αντί να αποβάλλονται και να κάνουν έτσι επιπλέον διακοπές στο σπίτι τους, συν το ότι με την αποβολή χάνουν και μέρος της διδαχθείσας  ύλης, οπόταν αυξάνεται το χάσμα, οπόταν μένουν πίσω. (το εύρος που προείπαμε).

Ένα τέτοιο έργο θα ήταν από το να βάψουν κάτι στο σχολείο, να ψήσουν κάτι και να το πωλούν  στους συμμαθητές .Τα χρήματα  πχ. να πηγαίνουν για την πρόνοια, να κάνουν κηπουρική στο σχολείο ή  να επισκευάζουν σχολικό εξοπλισμό.

Μήπως θα έπρεπε να υπάρχει ένα είδος” σχολικού δικαστή” εντός ή εκτός σχολικής μονάδας που θα «εκδίκαζε», θα έβαζε ένα είδος ποινής στον γονέα ή θα αποφάσιζε μια σειρά ενεργειών που ο γονέας θα είχε υποχρέωση να ακολουθήσει πριν δεχθεί κάποια “ποινή”;

Εισηγήσεις για αλλαγές που με σοβαρότητα να μελετηθούν, κι αν εφαρμοστούν να εφαρμοστούν πιλοτικά. Εφόσον έχουν αποτελέσματα στη μείωση της παραβατικότητας, τότε και μόνον τότε να ψηφιστούν ενσυνείδητα και με διαύγεια κι όχι ως περιγράψαμε παραπάνω, με το γνωστό και δεν βαριέσαι ρε παιδιά!

Γιατί να είμαστε εμείς οι καθηγητές μορφωμένοι άνθρωποι, με μεταπτυχιακά και μετεκπαιδεύσεις , έρμαιο του κάθε κακομαθημένου παιδιού;  Kυρίως τί μελλοντική κοινωνία θα έχουμε όταν ενηλικιωθούν ΟΛΟΙ αυτοί οι παραβατικοί που είναι πολλοί και τί δεξιότητες θα έχουν για τη ζωή;

Αλήθειες είπαμε. Άλλωστε είναι βγαλμένες από την καθημερινότητά μας στο σχολικό χώρο.

 Στα διαχρονικά ψέματα που αλιεύσαμε, αναφερθήκαμε  επειδή ταλαιπωρούν χιλιάδες μάχιμους εκπαιδευτικούς και μαθητές που θέλουν να μάθουν.

Βοηθός Διευθύντρια, ΜΒΑ,

Tags ΑΣΤΕΡΩΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΑ, ΠΟΛΛΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ, ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

---

---

---

This thread has been closed from taking new comments.

---