Στα θρανία πρέπει να επιστρέψουν όσοι δεν έμαθαν να νομοθετούν σωστά

ΠΟΕΔ
08 Απρ 2026 - 10:02

Στα θρανία πρέπει να επιστρέψουν όσοι δεν έμαθαν να νομοθετούν σωστά

ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ*

Μερικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να κάτσουν στα θρανία

Η πρόσφατη τοποθέτηση του βουλευτή, Αλέκου Τρυφωνίδη, ότι «μερικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να κάτσουν στα θρανία για να μάθουν γραμματική και ανάγνωση», δεν ήταν απλώς μια άτυχη φράση. Ήταν μια πολιτική επιλογή. Μια επιλογή να απαντήσει στην ανησυχία χιλιάδων εκπαιδευτικών με ειρωνεία, αντί με καθαρές εξηγήσεις και σοβαρότητα. Σε μια σωστή πολιτεία, όταν μια νομοθετική ρύθμιση προκαλεί τόσο μεγάλη αναστάτωση, ο πολιτικός δεν σπεύδει να κατηγορήσει εκείνους που αντιδρούν. Πρώτα εξετάζει αν αυτό που ψήφισε είναι πραγματικά σαφές, αν μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη και αν δεν αφήνει κενά. Και στην προκειμένη περίπτωση, εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Δεν ξέρουν τι ψηφίζουμε εδώ ή δεν θέλουν να καταλάβουν

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι εκπαιδευτικοί κατάλαβαν τι ψηφίστηκε. Το ερώτημα είναι αν όσοι ψήφισαν τη συγκεκριμένη ρύθμιση ήξεραν τι ακριβώς ψήφιζαν και πώς αυτό θα εφαρμοστεί. Γιατί όσα ακολούθησαν δεν δείχνουν παρεξήγηση. Δείχνουν ασάφεια. Δείχνουν κενά. Δείχνουν σύγχυση για το ποιος τελικά θα αναλάβει τη φύλαξη των παιδιών πριν από την έναρξη και μετά τη λήξη του σχολικού προγράμματος. Και η σύγχυση αυτή δεν μειώθηκε. Αντίθετα, έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά τις θολές δηλώσεις που ακολούθησαν.

Αυτό ψηφίσαμε, συνάδελφοι;

Αν όλα ήταν τόσο ξεκάθαρα, τότε γιατί χρειάστηκαν αμέσως μετά διευκρινίσεις, παρεμβάσεις και δημόσιες εξηγήσεις; Γιατί χρειάστηκε να ειπωθεί δημόσια ότι η φύλαξη των παιδιών εκτός διδακτικού ωραρίου δεν αποτελεί ευθύνη των εκπαιδευτικών, αλλά πρέπει να ανατεθεί σε κατάλληλο και εκπαιδευμένο προσωπικό; Όταν ένας νόμος χρειάζεται ερμηνεία από την πρώτη κιόλας μέρα, τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι δεν κατάλαβαν. Το πρόβλημα είναι ότι ο νόμος δεν γράφτηκε και δεν ψηφίστηκε με την καθαρότητα που έπρεπε.

Ψηφίσαμε ότι είναι ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας να βρει τη λύση

Ο κ. Τρυφωνίδης είπε ότι «δεν ψηφίσαμε να πάνε οι δάσκαλοι δουλειά από τις 06:30 ή τις 07:00». Έστω. Τότε, όμως, το βασικό ερώτημα παραμένει, ποιος θα πάει; Ποιος θα έχει αυτή την ευθύνη; Με ποιο καθεστώς; Με ποια εκπαίδευση; Με ποια χρηματοδότηση; Με ποια ασφαλιστική κάλυψη; Με ποιο σχέδιο εφαρμογής; Αν αυτά δεν έχουν απαντηθεί καθαρά πριν από την ψήφιση, τότε δεν μιλάμε για λάθος ανάγνωση από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Μιλάμε για λάθος προετοιμασία από την πλευρά εκείνων που νομοθέτησαν.

Σέβομαι τους εκπαιδευτικούς, αλλά

Δεν είναι σωστό να παρουσιάζονται οι αντιδράσεις ως ακόμη μία υπερβολή των εκπαιδευτικών οργανώσεων. Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Άλλο η παιδαγωγική ευθύνη του δασκάλου μέσα στο σχολικό πρόγραμμα και άλλο η οργανωμένη φύλαξη των παιδιών πριν ανοίξει και αφού κλείσει το σχολείο. Ο δάσκαλος έχει ευθύνη απέναντι στο παιδί στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί το κράτος να του φορτώνει και καθήκοντα φύλαξης εκτός διδακτικού χρόνου, απλώς επειδή το ίδιο δεν φρόντισε να βρει μια καθαρή και σωστή λύση. Οι εκπαιδευτικοί δεν είπαν ποτέ ότι δεν τους νοιάζει η ασφάλεια των παιδιών. Είπαν κάτι πολύ πιο απλό, ότι δεν αποδέχονται να μετατραπεί το δημόσιο σχολείο σε χώρο απλής φύλαξης και οι ίδιοι σε πρόχειρη λύση για κάθε αστοχία της πολιτείας.

Κανονικά, θα έπρεπε να ήταν δική τους έγνοια η ασφάλεια των παιδιών

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Η ασφάλεια των παιδιών είναι, βεβαίως, υπόθεση όλων μας. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται ως εύκολο σύνθημα για να φορτώνονται στους εκπαιδευτικούς καθήκοντα που δεν ανήκουν στον παιδαγωγικό τους ρόλο. Άλλο ο δάσκαλος ως παιδαγωγός και άλλο ο δάσκαλος ως φύλακας. Άλλο η ευθύνη του μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία και άλλο η οργανωμένη επιτήρηση πριν από την έναρξη και μετά τη λήξη του σχολικού προγράμματος. Η σύγχυση αυτών των δύο δεν λύνει το πρόβλημα. Το μεταθέτει.

Κάτι που θα γίνει με συζήτηση

Στο τέλος της ημέρας, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ένας νόμος δεν μπορεί να ψηφίζεται πρώτα και να μένει να συζητηθεί μετά πώς θα εφαρμοστεί. Η συζήτηση έπρεπε να είχε προηγηθεί. Η λύση έπρεπε να ήταν έτοιμη. Οι απαντήσεις έπρεπε να είχαν δοθεί πριν από την ψήφιση και όχι εκ των υστέρων. Γι’ αυτό, το ζήτημα δεν είναι ποιος πρέπει να επιστρέψει στα θρανία για να μάθει γραμματική. Το ζήτημα είναι ποιος πρέπει να επιστρέψει στα θρανία για να μάθει κάτι πιο ουσιαστικό: ότι πριν ψηφίσεις έναν νόμο, πρέπει να ξέρεις ποιος θα τον εφαρμόσει, με ποια μέσα, με ποιο προσωπικό και με ποιες συνέπειες.

Γιατί, τελικά, δεν φταίνε όσοι διάβασαν σωστά.

Φταίνε όσοι νομοθέτησαν λάθος.

*Γενικός Γραμματέας ΠΑΔΕΔ – Πρωτοπορία