Η τραγωδία της καθηγήτριας. Μέχρι την επόμενη. Ακούει κανείς;

ΟΕΛΜΕΚ
29 Απρ 2026 - 17:39

Η τραγωδία της καθηγήτριας. Μέχρι την επόμενη. Ακούει κανείς;

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΑΤΣΑ*

H αυτοκτονία της 54χρονης καθηγήτριας στον Κολωνό η οποία όπως υποστηρίζει ο σύζυγος της δεχόταν επιθέσεις από συναδέλφους της αλλά και από τον Σύλλογο Γονέων, δεν είναι μια «μακρινή» τραγωδία που αφορά μια άλλη χώρα. Είναι ένας καθρέφτης. Και αν έχουμε το θάρρος να κοιταχτούμε μέσα του, θα δούμε ξεκάθαρα ότι η ίδια πορεία χτίζεται βήμα-βήμα και μέσα στα δικά μας σχολεία.

Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο κάτι που εδώ και καιρό επισημαίνεται: οι εκπαιδευτικοί συχνά βρίσκονται εκτεθειμένοι σε πιέσεις, καταγγελίες, συγκρούσεις με γονείς ή ακόμη και εσωτερικές αντιπαραθέσεις στο σχολικό περιβάλλον, χωρίς να έχουν την αναγκαία θεσμική και νομική θωράκιση. Και όταν αυτή η πίεση συσσωρεύεται, χωρίς ουσιαστική στήριξη, οι συνέπειες μπορεί να είναι τραγικές.

Γιατί ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε: το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ακραίες συμπεριφορές. Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο το σύστημα αφήνει τον εκπαιδευτικό εκτεθειμένο. Και σε αυτό, το Υπουργείο Παιδείας Κύπρου δεν πρέπει να είναι απλός παρατηρητής. Έχει ευθύνη. Και μάλιστα βαριά.

Εδώ και χρόνια καταγράφονται περιστατικά γονεϊκής βίας, εκφοβισμού, απειλών, δημόσιας διαπόμπευσης εκπαιδευτικών. Μια λογική «μην τα μεγαλοποιούμε », «βρείτε τα», «να μην εκτεθεί το σχολείο».

Με λίγα λόγια ο εκπαιδευτικός μόνος του.

Οι διοικήσεις πολλές φορές σιωπούν για να μην «χαλάσουν ισορροπίες». Οι γονείς, όχι όλοι, αλλά αρκετοί, έχουν μάθει ότι με πίεση, απειλές και δημόσια καταγγελία μπορούν να επιβληθούν. Και κάποιοι εκπαιδευτικοί, από φόβο ή κόπωση, επιλέγουν να μην μιλούν. Έτσι χτίζεται μια αρρωστημένη κανονικότητα.

Και μέσα σε αυτή την «κανονικότητα», η πίεση βαφτίζεται «μέρος της δουλειάς».

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα γεγονότα, αλλά για ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Και όμως, πού είναι το ξεκάθαρο πρωτόκολλο διαχείρισης; Πού είναι η άμεση εμπλοκή των Αρχών όταν ένας εκπαιδευτικός απειλείται; Πού είναι η νομική κάλυψη στην πράξη και όχι στα χαρτιά;

Το ΥΠΑΝ γνωρίζει. Έχει ενημερωθεί κατ’ επανάληψη. Με άρθρα, με παρεμβάσεις, με καταγγελίες. Έχω γράψει ξεκάθαρα ότι το bullying δεν προέρχεται μόνο από μαθητές, αλλά και από ενήλικες. Έχω αναδείξει τη γονεϊκή βία και τον εκβιασμό. Έχω προειδοποιήσει ότι όταν ο εκπαιδευτικός νιώθει μόνος απέναντι σε οργανωμένες επιθέσεις, τότε το σύστημα τον σπρώχνει στα όριά του.

Και τι έγινε; Σχεδόν τίποτα.

Αντί για ουσιαστική θωράκιση, βλέπουμε μια επικίνδυνη κουλτούρα «διαχείρισης της εικόνας». Να μην εκτεθεί το σχολείο. Να μην πάρει διαστάσεις το περιστατικό. Να «ηρεμήσουν τα πνεύματα». Και κάπου εκεί, ο εκπαιδευτικός μένει μόνος του να απορροφά την πίεση. Να φοβάται. Να αυτολογοκρίνεται. Να σκέφτεται αν αύριο θα βρεθεί κατηγορούμενος επειδή έκανε απλώς τη δουλειά του.

Αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι συνενοχή.

Όταν ένας εκπαιδευτικός απειλείται και δεν υπάρχει άμεση, ξεκάθαρη και αυστηρή αντίδραση, το μήνυμα που στέλνεται είναι απλό: «Είσαι μόνος σου». Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Γιατί η ψυχολογική πίεση δεν φαίνεται πάντα. Δεν καταγράφεται σε εκθέσεις. Δεν μπαίνει σε στατιστικές. Αλλά συσσωρεύεται. Μέρα με τη μέρα.

Η τραγωδία στον Κολωνό δεν ξεκίνησε την ημέρα που συνέβη. Ξεκίνησε πολύ πριν. Με μικρά περιστατικά που αγνοήθηκαν. Με πιέσεις που υποτιμήθηκαν. Με έναν άνθρωπο που ένιωθε ότι δεν έχει πού να στραφεί.

Ακριβώς εκεί οδηγεί και η δική μας αδράνεια.

Αν το ΥΠΑΝ συνεχίσει να λειτουργεί αντιδραστικά και όχι προληπτικά, αν δεν θεσπίσει άμεσα σαφή πρωτόκολλα προστασίας, αν δεν εξασφαλίσει πραγματική νομική και θεσμική κάλυψη των εκπαιδευτικών, τότε απλώς περιμένουμε το επόμενο περιστατικό για να «ευαισθητοποιηθούμε».

Και τότε θα είναι αργά.

Γιατί η ευθύνη δεν αρχίζει μετά την τραγωδία. Αρχίζει τώρα. Και αυτή τη στιγμή, η πολιτεία δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε. Μπορεί μόνο να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κάνει πως δεν ακούει.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, καθίσταται πλέον επιτακτική ανάγκη για την Οργάνωσή μας να προχωρήσει στην εργοδότηση μόνιμου νομικού συμβούλου, εισήγηση την οποία έχω ήδη θέσει στη Γραμματεία της ΟΕΛΜΕΚ. Ένας τέτοιος θεσμός δεν θα λειτουργεί απλώς υποστηρικτικά, αλλά θα αποτελεί βασικό πυλώνα προστασίας και ενδυνάμωσης των εκπαιδευτικών. Θα μπορεί να παρεμβαίνει άμεσα σε περιστατικά, να καθοδηγεί τα μέλη, να αναλαμβάνει δικαστικές διαδικασίες όπου απαιτείται και να διασφαλίζει ότι κανένας εκπαιδευτικός δεν βρίσκεται μόνος απέναντι σε φαινόμενα αυθαιρεσίας.

Και κάπως έτσι, θα συνεχίσουμε να συζητάμε, να αναλύουμε, να εκφράζουμε «σοκ» και «θλίψη», να κάνουμε δηλώσεις και να υποσχόμαστε αλλαγές… μέχρι το επόμενο περιστατικό.

*Αντιπρόεδρος ΟΕΛΜΕΚ