- Δημόσια Μέση Γενική
- 21 Ιουλ 2026 - 10:21
KIE. Στο ίδιο έργο θεατές
ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ*
Υπάρχει μια φράση που συνοψίζει απόλυτα την πραγματικότητα των εκπαιδευτικών των Υποστηρικτικών Προγραμμάτων:
Για μία δεκαετία οι εκπαιδευτικοί των Υποστηρικτικών Προγραμμάτων εργαστήκαμε ως αυτοεργοδοτούμενοι παρότι εργαζόμασταν σε Υποστηρικτικά προγράμματα του Υ.Π.Α.Ν. Ένα εργασιακό καθεστώς που προκαλούσε την ανασφάλεια, το αίσθημα αδικίας και την έλλειψη εργασιακών δικαιωμάτων.
Μετά από χρόνια διεκδικήσεων, ήρθε η μετάβαση στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Πολλοί πίστεψαν ότι αποτελούσε την αρχή μιας δικαιότερης αντιμετώπισης. Ωστόσο, η αλλαγή αυτή δεν έδωσε τέλος στην ανασφάλεια. Το καλοκαίρι οι συμβάσεις έληγαν επομένως οι εκπαιδευτικοί μέναμε πάλι χωρίς εργασία και χωρίς σταθερό εισόδημα, ενώ η διαδικασία επαναπρόσληψης δημιουργούσε ξανά το ίδιο αίσθημα ανασφάλειας.
Η φετινή λοιπόν μετάβαση στο καθεστώς αορίστου χρόνου δημιούργησε νέες προσδοκίες. Μετά από τόσα χρόνια προσφοράς, πολλοί θεώρησαν ότι επιτέλους θα αποκτούσαμε την εργασιακή σταθερότητα και την ίση μεταχείριση που δικαιούμαστε
Κι όμως, για ακόμη μία φορά, προέκυψε ένα σοβαρό ζήτημα. Οι εκπαιδευτικοί βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να περάσουμε τους καλοκαιρινούς μήνες χωρίς μισθό και χωρίς την καταβολή ανεργιακού επιδόματος. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: εργαζόμενοι που επί χρόνια υπηρετούν τη δημόσια εκπαίδευση μένουν χωρίς εισόδημα. Κάθε φορά που ένα πρόβλημα φαίνεται να επιλύεται, γεννιέται ένα νέο.
Πρώτα ήταν η αυτοεργοδότηση. Έπειτα ήταν οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Τώρα είναι το καθεστώς αορίστου χρόνου, το οποίο αντί να συνοδευτεί από ξεκάθαρες διαδικασίες και ασφάλεια, συνοδεύεται από νέα ερωτήματα και νέα αβεβαιότητα.
Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση. Ζητάμε συνέπεια. Ζητάμε να μην αλλάζει το εργασιακό μας καθεστώς χωρίς να έχουν προηγουμένως διασφαλιστεί όλα τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό.
Ζητάμε να γνωρίζουμε τι θα ισχύει κάθε καλοκαίρι και να μην ενημερωνόμαστε εκ των υστέρων ότι θα μείνουμε χωρίς εισόδημα ενώ μαστίζει η ακρίβεια, το ενοίκιο πρέπει να καταβληθεί και οι λογαριασμοί δεν περιμένουν.
Πάνω απ' όλα, ζητάμε σεβασμό σε όλους εμάς που στηρίζουμε την δημόσια εκπαίδευση και την δια βίου μάθηση μέσω της απογευματινής διδασκαλίας και τον Σεπτέμβριο καλούμαστε να βρεθούμε στις τάξεις.
Επιτακτική θεωρείται πλέον η ανάγκη για οριστικές και ξεκάθαρες λύσεις. Οι αλλαγές εργασιακού καθεστώτος θα έχουν νόημα μόνο αν συνοδεύονται από ένα πλαίσιο ασφάλειας και αξιοπρέπειας.
Μετά από τόσα χρόνια αβεβαιότητας, ανασφάλειας και άνισης εργασιακής μεταχείρισης το έργο επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές και το αίσθημα αδικίας να παραμένει το ίδιο.
*Εκπαιδευτικός Κ.Ι.Ε
