- ΠΟΕΔ
- 30 Απρ 2026 - 08:50
Όταν το σχολείο ζητά στήριξη και το ΥΠΑΝ απαντά με αναβολές
ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΟΔΥΣΣΕΩΣ*
«Ένας μικρός καλός άνθρωπος… λυπήθηκε»
Η εκπαιδευτική κοινότητα δεν ξεκινά από σύγκρουση. Ξεκινά από κατανόηση. Οι εκπαιδευτικοί, οι διευθυντικές ομάδες, ακόμη και η ίδια η ΠΟΕΔ, λειτουργούν με διάθεση συνεργασίας και επίγνωσης των δυσκολιών. Η αύξηση των καθηκόντων, ιδιαίτερα με το νέο σύστημα αξιολόγησης, αναγνωρίζεται ως πραγματικότητα. Ωστόσο, αυτή η κατανόηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη στήριξη που οφείλει να παρέχει το κράτος .
«Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε»
Κάπου εδώ αρχίζει η μετατόπιση. Όταν οι αποφάσεις καθυστερούν, όταν τα αιτήματα μετατίθενται χρονικά σε πενταετίες και εξαετίες, όταν κρίσιμα ζητήματα, όπως ο διοικητικός χρόνος των βοηθών διευθυντών, εξαφανίζονται από τον διάλογο, τότε η πολιτική δεν καθοδηγείται από όραμα αλλά από δισταγμό. Ο φόβος της ανάληψης ευθύνης αρχίζει να διαμορφώνει πολιτική στάση.
«Κάποιος άλλος θα βρεθεί…»
Η επίκληση άλλων φορέων, όπως το Υπουργείο Οικονομικών, δεν είναι απλώς τεχνική αναφορά. Είναι πολιτική επιλογή. Όταν ένα Υπουργείο μεταθέτει την ευθύνη, αποδυναμώνει τον ρόλο του. Μια κυβέρνηση οφείλει να λειτουργεί ενιαία — όχι ως σύνολο αποσπασματικών αποφάσεων και αλληλομεταβιβαζόμενων ευθυνών .
«Ούτε πως τον έχω δει»
Η αποσιώπηση αιτημάτων δεν είναι ουδέτερη πράξη. Είναι στάση. Η μη αναφορά σε ζητήματα που είχαν τεθεί και είχαν αναγνωριστεί στο παρελθόν δημιουργεί ένα αίσθημα απαξίωσης. Όταν η πραγματικότητα των σχολείων δεν αντικατοπτρίζεται στον επίσημο λόγο, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο διοικητικό — είναι βαθιά θεσμικό.
«Τάχα δεν θα είναι φταίχτης;»
Εδώ διαμορφώνεται η πιο επικίνδυνη λογική: η κανονικοποίηση της πίεσης προς την εκπαιδευτική κοινότητα. Οι αυξημένες απαιτήσεις, χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση, αντιμετωπίζονται σχεδόν ως δεδομένες. Σαν να είναι «φυσικό» οι εκπαιδευτικοί να αντέχουν περισσότερα (όπως τότε με την κρίση του 2013, του 2018), χωρίς να αλλάζει τίποτα στις δομές που τους στηρίζουν.
«Άρχισε λοιπόν κι εκείνος […]»
Η κορύφωση της μεταμόρφωσης. Όταν η διοίκηση δεν στηρίζει, αλλά επιβαρύνει· όταν δεν απαντά, αλλά καθυστερεί· όταν δεν ενώνει, αλλά απομακρύνει — τότε δεν είναι απλώς απούσα. Γίνεται μέρος του προβλήματος. Οι αποφάσεις — ή οι μη αποφάσεις — αρχίζουν να λειτουργούν εις βάρος εκείνων που καλούνται να κρατήσουν το σχολείο όρθιο.
«Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας»
Η Ελένη Βακαλό δεν γράφει ένα ποίημα για το παρελθόν. Γράφει μια προειδοποίηση για το παρόν. Ο «κακός άνθρωπος» δεν είναι εξαίρεση — είναι αποτέλεσμα. Και το ίδιο ισχύει για κάθε θεσμό. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το ΥΠΑΝ κάνει λάθη. Το ερώτημα είναι σε ποιο σημείο της «σειράς» βρισκόμαστε; Γιατί, όπως δείχνει και η επιστολή της ΠΟΕΔ, η ιστορία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Και αυτό, είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να αλλάξει η κατάληξή της.
*Γενικός Γραμματέας ΠΑΔΕΔ - Πρωτοπορία
Comments (0)
This thread has been closed from taking new comments.
