ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ ΠΕΡΣΙΑΝΗ* Μια από τις πρώτες διαπιστώσεις που μπορούν να γίνουν από τη μελέτη της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας και της Κύπρου είναι εκείνη για τη μεγάλη γοητεία που ασκούσε και εξακολουθεί να ασκεί στους Έλληνες το καινούργιο και η αλλαγή. Επηρεασμένοι

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΓΕΙΩΤΗ* Εκείνο το βροχερό Φεβρουάριο του 1958 πλημμύριζαν οι αίθουσες των Γυμνασίων με το «Eγερτήριον Σάλπισμα», αόρατοι έφηβοι μπαίναν μέσα από τους φεγγίτες και τις χαραμάδες και σκορπούσαν τα μηνύματα της λευτεριάς,

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΚΕΛΛΙΔΗ* Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από

ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΜΑΡΟΥΛΛΗ* Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε με σιγουριά για τον θάνατο, είναι ότι είναι αναπόφευκτος και οικουμενικός. Τα περισσότερα παιδιά κατακτούν αυτή τη γνώση γύρω στα 7-8 έτη,

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΚΕΛΛΙΔΗ* Σε μια εποχή από-ανθρωπιστική, και σε μια κοινωνία με θεσμούς σε ελεύθερη πτώση, με έντονη την υπερτροφικότητα του «εγώ», η ανάγκη για αναχώματα και προσπάθεια αναστροφής μιας πορείας που οδηγεί τον άνθρωπο και την κοινωνία

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΚΕΛΛΙΔΗ* Πολλές φορές μιλάμε για την «κρίση» που έπληξε τον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, εννοώντας κάθε φορά που λέμε τη λέξη «κρίση», την οικονομική κρίση. Το κούρεμα καταθέσεων, η κατάρρευση μεγάλης εμπορικής τράπεζας, η πώληση

ΤΟΥ ΔΡΟΣ ΑΝΔΡΕΑ Γ. ΣΙΑΜΑΡΟΥ* Η γλώσσα είναι μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, αφού χάρη σ’ αυτή ο άνθρωπος ανέπτυξε τον λόγο που αποτελεί τη βάση του πολιτισμού. Η αξία ενός λαού και η αξία μιας γλώσσας δεν μετριέται με

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ* Τα γεγονότα και οι δηλώσεις που έγιναν την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου στο χώρο της εκπαίδευσης μαρτυρούν, πιστεύω, την αξιοθρήνητη κατάσταση στην οποία αυτή έχει περιέλθει. Όπως είναι γνωστό, τη μέρα εκείνη η Παγκύπρια

ΤΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ* Η ανάπτυξη των ανθρώπινων συμπεριφορών αποτελεί μια διαδικασία που παρατηρείται από τη βρεφική ηλικία και συνεχίζει καθ’ όλη την πορεία ζωής του ανθρώπου.

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ* Όπως ήταν φυσικό, για την κρίση στον τομέα της δικαιοσύνης που ξέσπασε μέσα στο Γενάρη διατυπώθηκαν πολλές ερμηνείες, όπως: Η παραμέληση του χρυσού κανόνα ότι η δικαιοσύνη δεν πρέπει μόνο να απονέμεται ακριβοδίκαια, αλλά και να